رابطه تنظیم شناختی هیجان و میزان افسردگی در نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تنظیم شناختی هیجان و میزان افسردگی در نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم بود. اختلال طیف اتیسم یکی از چالش برانگیزترین اختلالات رشدی-عصبی است که با مشکلات ارتباطی، اجتماعی و هیجانی همراه است. در این میان، تنظیم شناختی هیجان به عنوان یکی از فرایندهای کلیدی در مدیریت هیجان ها می تواند نقش مهمی در کاهش یا افزایش آسیب پذیری روانی، به ویژه افسردگی، ایفا کند. جامعه آماری این پژوهش شامل ۵۰ نوجوان مبتلا به اختلال طیف اتیسم بود که به صورت در دسترس از مراکز آموزشی و توانبخشی شهر تهران انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و مقیاس افسردگی نوجوانان بود. داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی و تحلیل رگرسیون مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین راهبردهای مثبت تنظیم شناختی هیجان (مانند ارزیابی مجدد مثبت و تمرکز بر برنامه ریزی) با کاهش میزان افسردگی رابطه معنادار وجود دارد. همچنین، استفاده از راهبردهای منفی (مانند نشخوار ذهنی و سرزنش خود) با افزایش سطح افسردگی در این گروه همراه بود. یافته ها بیانگر اهمیت آموزش و تقویت راهبردهای مثبت تنظیم شناختی هیجان در برنامه های مداخله ای برای نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم است. این نتایج می تواند به متخصصان روان شناسی، مشاوران و خانواده ها کمک کند تا با طراحی برنامه های آموزشی و درمانی مناسب، زمینه ارتقای سلامت روان و کاهش مشکلات هیجانی و افسردگی در این گروه خاص را فراهم آورند. در مجموع، پژوهش حاضر بر ضرورت توجه به تنظیم شناختی هیجان به عنوان عاملی پیش بینی کننده در بهبود وضعیت روانی نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اتیسم تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تنظیم شناختی هیجان ، افسردگی ، نوجوانان ، اختلال طیف اتیسم ، سلامت روان ، راهبردهای هیجانی