پیش بینی اختلال افسردگی دانشجویان براساس تنظیم هیجانی شناختی وخودکار آمدی اجتماعی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تنظیم هیجانی شناختی و خودکارآمدی اجتماعی در پیش بینی اختلال افسردگی دانشجویان است. افسردگی به عنوان یکی از شایع ترین اختلالات روان شناختی در میان دانشجویان، پیامدهای گسترده ای بر عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و سلامت روان دارد. از سوی دیگر، توانایی افراد در تنظیم هیجانات و باور به کارآمدی اجتماعی می تواند به عنوان عوامل محافظتی در برابر بروز نشانه های افسردگی عمل کند. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۵۰ دانشجوی دانشگاه آزاد واحد بهشهر بود که به صورت در دسترس و از طریق فضای مجازی انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه های استاندارد تنظیم هیجانی شناختی، خودکارآمدی اجتماعی و افسردگی بود. داده ها پس از گردآوری با استفاده از روش های آماری همبستگی و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین تنظیم هیجانی شناختی و افسردگی رابطه منفی و معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که دانشجویانی که از راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان بهره می گیرند، سطح افسردگی پایین تری را تجربه می کنند. همچنین خودکارآمدی اجتماعی با افسردگی رابطه منفی و معنادار داشت؛ یعنی دانشجویانی که احساس توانمندی بیشتری در تعاملات اجتماعی دارند، کمتر دچار نشانه های افسردگی می شوند. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که ترکیب تنظیم هیجانی شناختی و خودکارآمدی اجتماعی توان پیش بینی قابل توجهی برای میزان افسردگی دارد. بر اساس یافته ها، می توان نتیجه گرفت که ارتقای مهارت های تنظیم هیجان و تقویت خودکارآمدی اجتماعی در برنامه های آموزشی و مشاوره ای دانشگاه ها، نقش مهمی در کاهش اختلال افسردگی دانشجویان ایفا می کند. این نتایج می تواند راهنمایی برای متخصصان مشاوره و روان شناسی در طراحی مداخلات پیشگیرانه و حمایتی باشد.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجانی شناختی ، خودکارآمدی اجتماعی ، افسردگی ، پیش بینی ، دانشجویان ، دانشگاه آزاد ، بهشهر ، سلامت روان