رابطه ی روان شناسی مثبت نگر، تاب آوری و خودتعیین گری با بهزیستی روان شناختی دانش آموزان دوره ی دوم ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ی روان شناسی مثبت نگر، تاب آوری و خودتعیین گری با بهزیستی روان شناختی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی در منطقه آموزش و پرورش گرگان بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه پنجم و ششم ابتدایی این منطقه در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود. از میان آنها، نمونه ای به حجم ۲۵۰ نفر (۱۲۵ دختر و ۱۲۵ پسر) با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC-۱۰)، پرسشنامه خودتعیین گری کودکان دسی و رایان، و پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین تاب آوری و بهزیستی روان شناختی (r = ۰.۶۱، p < ۰.۰۱) و بین خودتعیین گری و بهزیستی روان شناختی (r = ۰.۵۴، p < ۰.۰۱) رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین، تاب آوری و خودتعیین گری به طور مشترک ۴۶٪ از واریانس بهزیستی روان شناختی را پیش بینی کردند. این یافته ها نشان دهنده اهمیت ارتقای مولفه های مثبت نگر در مدارس ابتدایی برای بهبود سلامت روان دانش آموزان است .

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت نگر ، تاب آوری ، خودتعیین گری ، بهزیستی روان شناختی ، دانش آموزان ابتدایی ، منطقه گرگان