طراحی الگوی مبتنی بر شکر گزاری برای تقویت انگیزه یادگیری در دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف طراحی و ارائه ی الگوی مداخله ای مبتنی بر شکرگزاری به منظور تقویت انگیزه ی یادگیری در دانش آموزان دوره ی ابتدایی تدوین شده است. مبنای نظری الگو بر روان شناسی مثبت گرا، نظریه ی گسترش و ساخت (Fredrickson) و یافته های تجربی مرتبط با تاثیر شکرگزاری بر هیجانات مثبت، خودکارآمدی و تعلق اجتماعی استوار است. الگو شامل مولفه های آموزشی، تکالیف ساخت یافته ی روزانه، فعالیت های گروهی و مشارکت خانواده است که در قالب ۸ جلسه ی آموزشی ۶۰ دقیقه ای برای کلاس های پایه ی چهارم تا ششم قابل اجرا طراحی شده است. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه ی انگیزه ی یادگیری مولفه ای (محقق ساخته بر پایه ی SRQ-A و MSLQ)، مقیاس شکرگزاری (مقطع سازی شده برای کودکان) و فرم های مشاهده ی مدرسه است. روایی محتوایی الگو و ابزارها با روش نظریه پردازان و داوری خبرگان تایید می شود و پایایی پیشنهادی با آزمون پایلوت و محاسبه ی آلفای کرونباخ باید ≥ ۰.۸۰ باشد. طرح اجرای پیشنهادی شبه آزمایشی (پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل) بر مبنای نمونه ی ۳۰ دانش آموز (۱۵ آزمایش، ۱۵ کنترل) پیشنهاد شده است؛ تحلیل داده ها با آزمون های t، ANCOVA و تحلیل اثر اندازه (Cohen’s d) انجام می گیرد. انتظار می رود الگوی مبتنی بر شکرگزاری با تقویت هیجانات مثبت و خودکارآمدی یادگیری، انگیزه ی یادگیری، مشارکت کلاسی و پایداری یادگیری را افزایش دهد. این الگو برای اجرا در برنامه های مشاوره ی مدرسه، ساعات پرورشی و طرح های تربیتی قابل بومی سازی و توسعه است.

کلیدواژه ها:

شکرگزاری ، انگیزه ی یادگیری ، روان شناسی مثبت گرا ، مداخله ی مدرسه ای ، دانش آموزان ابتدایی