پیش بینی سلامت روان خانواده از طریق بهزیستی روان شناختی و رضایت از زندگی زوجین ساکن شیراز

هدف پژوهش حاضر، پیش بینی سلامت روان خانواده براساس بهزیستی روان شناختی و رضایت از زندگی بود. با توجه به نقش اساسی خانواده در سلامت روانی و اجتماعی افراد و اهمیت متغیرهای مثبت روان شناختی در بهبود کارکرد خانواده، این پژوهش درصدد بررسی نقش دو سازه مهم روان شناسی مثبت—یعنی بهزیستی روان شناختی و رضایت از زندگی—در تبیین سلامت روان خانواده بود.روش پژوهش، توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل خانواده های ساکن در شهر شیراز در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه ای ۲۰۰ نفری به روش در دسترس انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از مقیاس بهزیستی روان شناختی ریف (۱۹۸۹)، مقیاس رضایت از زندگی دینر و همکاران (۱۹۸۵) و مقیاس سلامت روان خانواده استفاده شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که بین بهزیستی روان شناختی و سلامت روان خانواده رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین رضایت از زندگی با سلامت روان خانواده رابطه مثبت و معناداری نشان داد. نتایج رگرسیون چندگانه بیانگر آن بود که بهزیستی روان شناختی (β = ۰.۴۶) و رضایت از زندگی (β = ۰.۳۱) به طور معناداری سلامت روان خانواده را پیش بینی می کنند و در مجموع ۴۵ درصد از واریانس سلامت روان خانواده توسط این دو متغیر تبیین شد. در مدل ساختاری نیز مشخص شد که رضایت از زندگی نقش میانجی جزئی در رابطه بین بهزیستی روان شناختی و سلامت روان خانواده دارد.به طور کلی، یافته ها تاکید می کنند که بهزیستی روان شناختی و رضایت از زندگی از عوامل کلیدی در ارتقای سلامت روان خانواده هستند و توجه به این متغیرهای مثبت می تواند در برنامه ریزی های آموزشی، مداخلات روان شناختی، سیاست گذاری خانواده محور و ارتقای کیفیت زندگی خانوادگی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بهزیستی روان شناختی ، رضایت از زندگی ، سلامت روان خانواده ، روان شناسی مثبت ، مدل یابی معادلات ساختاری