نقش امید و خوش بینی در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری

هدف این پژوهش بررسی تاثیر امید و خوش بینی به عنوان دو مولفه ی کلیدی روان شناسی مثبت بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری است. در این مطالعه تلاش شد نشان داده شود که چگونه نگرش مثبت و باور به توانایی های فردی می تواند بر انگیزش، پشتکار و کیفیت یادگیری این گروه از دانش آموزان اثرگذار باشد. روش پژوهش به صورت توصیفی تحلیلی و با رویکرد ترکیبی انجام شد؛ بدین معنا که ابتدا داده های نظری از منابع معتبر گردآوری و سپس با استفاده از پرسشنامه های استاندارد امید و خوش بینی، اطلاعات میدانی از نمونه ای از دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری جمع آوری گردید. روند پژوهش شامل مراحل: تعیین جامعه آماری، انتخاب نمونه، اجرای ابزارها، و تحلیل داده ها بود. برای تحلیل مطالب از مدل تحلیل محتوای کیفی همراه با آزمون های آماری همبستگی و رگرسیون استفاده شد تا رابطه میان امید، خوش بینی و عملکرد تحصیلی روشن گردد.نتایج نشان داد که امید و خوش بینی نقش معناداری در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان با اختلالات یادگیری دارند. دانش آموزانی که سطح بالاتری از امید و خوش بینی داشتند، در مقایسه با همتایان خود، انگیزه ی بیشتری برای تلاش، توانایی بالاتر در مدیریت چالش ها، و پیشرفت قابل توجهی در نمرات درسی نشان دادند. همچنین تحلیل ها آشکار ساخت که امید به آینده و نگرش خوش بینانه می تواند به عنوان متغیرهای پیش بین عملکرد تحصیلی در این گروه عمل کند.

کلیدواژه ها:

امید ، خوش بینی ، عملکرد تحصیلی ، اختلالات یادگیری ، روان شناسی مثبت