تاثیر آموزش تنظیم هیجان مدل گروس بر خودکارآمدی و همدلی دانشجویان

هدف پژوهش حاضر، تاثیر آموزش تنظیم هیجان مدل گروس بر خودکارآمدی و همدلی دانشجویان رشته روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات بوده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ شیوه جمع آوری داده ها و تحلیل آن ها، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه پژوهش حاضر شامل کلیه دانشجویان رشته روانشناسی دانشکده علوم انسانی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد آنها ۳۶۰۰ نفر بود. ملاک انتخاب حجم نمونه آماری استفاده از نرم افزار جی – پاور بود که بر اساس اندازه اثر ۰.۶، سطح اطمینان ۹۰% و توان آزمون ۸۰% ، حداقل نمونه مورد نیاز ۱۵ نفر در هر گروه و در مجموع ۳۰ نفر به دست آمد. نمونه آماری به صورت تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار جمع آوری اطلاعات در پژوهش حاضر پرسش نامه استاندارد شامل: مقیاس همدلی بارون کوهن و ویلرایت (۲۰۰۴) و مقیاس خودکارآمدی (۱۹۸۲) بود. تجزیه وتحلیل داده ها در دو بخش توصیفی (فراوانی، درصد فراوانی، نمودار) و آمار استنباطی(آزمون شاپیرو ویلک، و تحلیل کوواریانس چندمتغیره) به وسیله نرم افزار SPSS۲۲ انجام شده است. نتایج نشان داد که تحلیل کواریانس پس آزمون نمرات متغیر های خودکارآمدی و همدلی در دانشجویان رشته روانشناسی پس از تعدیل پیش آزمون را نشان می دهد که با حذف اثر نمره های پیش آزمون، اثر مداخله بر نمره ی پس آزمون معنادار است. از آنجایی که سطح معنی داری کمتر از مقدار پیش فرض ۰۵/۰ می باشد می توان نتیجه گرفت، بین میانگین دو گروه اثر اختلاف معناداری وجود دارد. که می توان بیان داشت، آموزش تنظیم هیجان مدل گروس بر خودکارآمدی و همدلی دانشجویان رشته روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش تنظیم هیجان مدل گروس ، خودکارآمدی ، همدلی