بررسی رابطه بین انگیزش درونی دانش آموزان و عملکرد آن ها در درس علوم تجربی با تاکید بر نظریه خودتعیین گری (Self-Determination Theory)

درس علوم تجربی به دلیل نقش محوری در توسعه مهارت های علمی، تفکر نقاد و توانایی حل مسئله، یکی از مهم ترین دروس در دوره ابتدایی و متوسطه محسوب می شود. با این حال، موفقیت دانش آموزان در این درس تنها به محتوای آموزشی محدود نمی شود و عوامل روان شناختی مانند انگیزش درونی نقش تعیین کننده ای در یادگیری و عملکرد تحصیلی دارند. انگیزش درونی، ناشی از علاقه، کنجکاوی و تمایل خودخواسته فرد به یادگیری است و موجب مشارکت فعال و یادگیری عمیق دانش آموزان می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین انگیزش درونی دانش آموزان و عملکرد آنان در درس علوم تجربی با تاکید بر نظریه خودتعیین گری طراحی شده است. روش تحقیق از نوع کیفی و توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای بوده و داده ها از طریق بررسی منابع علمی و پژوهش های منتشرشده در پایگاه های معتبر دانشگاهی جمع آوری شده است. یافته ها نشان می دهد که دانش آموزانی که دارای انگیزش درونی بالاتر هستند، عملکرد تحصیلی بهتری در درس علوم تجربی دارند، مشارکت فعال و علاقه بیشتری در یادگیری نشان می دهند و مهارت های حل مسئله و تفکر نقاد آنان تقویت می شود. همچنین، استفاده از روش های تدریس فعال، ابزارهای آموزشی تعاملی و محیط یادگیری جذاب، انگیزش درونی دانش آموزان را افزایش داده و به بهبود عملکرد آنان کمک می کند. این نتایج تاکید می کند که توجه به نیازهای روان شناختی دانش آموزان شامل خودمختاری، شایستگی و وابستگی و ایجاد محیط یادگیری فعال، کلید ارتقای یادگیری پایدار و موفقیت تحصیلی در درس علوم تجربی است.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، عملکرد تحصیلی ، علوم تجربی ، خودتعیین گری