آموزش دینی مبتنی بر فناوری و تجربه های تعاملی

در دهه های اخیر، با گسترش چشمگیر فناوری های دیجیتال و نفوذ آن در عرصه های مختلف زندگی، نظام های آموزشی نیز ناگزیر از بازاندیشی در شیوه های سنتی آموزش شده اند. آموزش دینی که همواره از جایگاهی بنیادین در شکل دهی هویت فرهنگی، اخلاقی و اعتقادی دانش آموزان برخوردار بوده، اکنون در معرض تحولات اساسی ناشی از فناوری های نوین قرار گرفته است. پژوهش حاضر، مقاله ای مروری است که با هدف تبیین ابعاد نظری و کاربردی آموزش دینی مبتنی بر فناوری و تجربه های تعاملی، به بررسی مطالعات داخلی و بین المللی در این حوزه پرداخته است. روش تحقیق به صورت مروری نظام مند بوده و با تحلیل محتوای پژوهش های منتشرشده در دو دهه ی اخیر، تلاش شده است تا رویکردهای نوین در آموزش دینی دیجیتال شناسایی و طبقه بندی شوند. یافته های مرور ادبیات نشان می دهد که فناوری های تعاملی همچون واقعیت مجازی (VR)، واقعیت افزوده (AR)، بازی های آموزشی، پلتفرم های چندرسانه ای و شبکه های یادگیری آنلاین، فرصت های تازه ای برای درگیرسازی فعال یادگیرندگان، ارتقای انگیزش درونی و تقویت درک مفهومی آموزه های دینی فراهم آورده اند. افزون بر آن، تجربه های تعاملی در محیط های فناورانه موجب شکل گیری یادگیری عمیق تر، بازنمایی ملموس مفاهیم انتزاعی دینی و توسعه مهارت های تفکر اخلاقی و معنوی در فراگیران می شود. نتایج مرور پژوهش ها همچنین بیانگر آن است که موفقیت آموزش دینی مبتنی بر فناوری، در گرو طراحی یادگیری معنادار، هم افزایی میان محتوای دینی و ابزار دیجیتال، و تربیت معلمان توانمند در حوزه فناوری آموزشی است. در پایان، مقاله بر ضرورت تدوین چارچوبی بومی برای ادغام فناوری های نوظهور در آموزش دینی مدارس تاکید می کند تا ضمن حفظ اصالت و ارزش های فرهنگی، از ظرفیت های تعاملی و چندحسی فناوری در جهت تقویت تجربه معنوی و یادگیری پایدار بهره برداری گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش دینی ، فناوری آموزشی ، تجربه تعاملی ، یادگیری دیجیتال ، واقعیت مجازی ، واقعیت افزوده ، یادگیری معنادار