ارتباط میان تراکم ساختمانی و کیفیت زندگی روانی در شهرها

تراکم ساختمانی در شهرها یکی از شاخص های مهم برنامه ریزی شهری است که می تواند تاثیر مستقیم و غیرمستقیم بر کیفیت زندگی روانی شهروندان داشته باشد. افزایش تراکم معمولا با کاهش فضاهای باز، محدودیت در دسترسی به محیط های طبیعی، افزایش سروصدا، ترافیک و فشارهای روانی همراه است که در نهایت می تواند به افزایش استرس، اضطراب و کاهش رضایت از زندگی منجر شود. پژوهش های مروری نشان می دهند که تراکم ساختمانی بیش از حد، ارتباط منفی با سلامت روان، آرامش ذهنی و رضایت از زندگی دارد و بالعکس، طراحی شهری متعادل با دسترسی به فضاهای باز و سبز، کاهش تراکم، ایجاد محیط های آرام و مدیریت صحیح فضاهای شهری می تواند اثرات مثبتی بر کیفیت زندگی روانی افراد داشته باشد. این مقاله با هدف بررسی مطالعات داخلی و خارجی پیرامون رابطه میان تراکم ساختمانی و سلامت روان، عوامل موثر و راهکارهای کاهش تاثیرات منفی تراکم شهری، مروری جامع و تحلیلی ارائه می دهد

کلیدواژه ها:

تراکم ساختمانی ، کیفیت زندگی روانی ، سلامت روان ، برنامه ریزی شهری ، فضاهای باز ، آرامش ذهنی