ارزیابی اثربخشی روش های تدریس نوین بر عملکرد املایی دانش آموزان با مشکلات یادگیری نوشتاری

اختلال در نوشتن و به ویژه در املا، از شایع ترین اشکال مشکلات یادگیری در میان دانش آموزان ابتدایی است و معمولا به دلیل نقص در پردازش دیداری-شنیداری، کمبود حافظه فعال زبانی، یا ضعف در رمزگردانی حروف و آواها بروز می کند. پژوهشگران تعلیم و تربیت در دهه های اخیر تلاش های گسترده ای در جهت اصلاح و ارتقای عملکرد نوشتاری دانش آموزان با بهره گیری از روش های تدریس نوین انجام داده اند. هدف این مقاله مروری، بررسی و تحلیل پژوهش های داخلی و خارجی درباره تاثیر رویکردهای نوین آموزشی نظیر یادگیری فعال، آموزش چندحسی، بازی محور، فناوری محور و رویکردهای تلفیقی بر عملکرد املایی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری نوشتاری است. یافته های مطالعات مورد بررسی نشان می دهند که روش های سنتی مبتنی بر تکرار و املاگیری صرف، در کاهش خطاهای نوشتاری چندان موفق نبوده اند و در مقابل، راهبردهای نوین که بر تعامل فعال دانش آموز با محرک های چندگانه، به کارگیری هوش های چندگانه، و آموزش فردمحور تاکید دارند، توانسته اند موجب تقویت حافظه دیداری و شنیداری، بهبود مهارت بازشناسی حروف و تثبیت قواعد نوشتاری شوند. در این مقاله ضمن مرور چارچوب های نظری مرتبط با یادگیری نوشتاری و مدل های آموزش املایی، مطالعات تجربی مختلف تحلیل شده و پیامدهای آن برای نظام آموزش ابتدایی ایران تبیین گردیده است. نتایج نشان می دهد که آموزش های نوین با محوریت دانش آموز، فناوری آموزشی، و تعامل چندحسی می توانند به عنوان راهبردی موثر در ارتقای مهارت املانویسی در دانش آموزان با اختلال یادگیری مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس نوین ، اختلال املایی ، مشکلات یادگیری نوشتاری ، آموزش چندحسی