بررسی رابطه بین پیشرفت تحصیلی و تاب آوری با نقش میانجی خودکنترلی و معنای زندگی در دانش آموزان دختر تک والد دوره دوم دبیرستان های شهر همدان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین پیشرفت تحصیلی و تاب آوری با نقش میانجی خودکنترلی و معنای زندگی در دانش آموزان دختر تک والد دوره دوم دبیرستان های شهر همدان انجام شد. این پژوهش از لحاظ روش جزء تحقیقات توصیفی از نوع همبستگی و همچنین به لحاظ روش جمع آوری داده ها، تحقیقی پیمایشی بود. جامعه آماری را همه دانش آموزان دختر تک والد دوره دوم دبیرستان های ناحیه یک شهر همدان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند و برحسب روش شناسی مدل یابی معادلات ساختاری، حجم نمونه به تعداد ۱۳۵ نفر برآورد شد که به لحاظ احتیاط به ۲۹۰ نفر به شیوه خوشه ای چندمرحله ای افزایش یافت. در پژوهش حاضر پیشرفت تحصیلی توسط پرسشنامه ۴۸ سوالی فام و تیلور (۱۹۹۴)، تابآوری تحصیلی با پرسشنامه ۲۹ سوالی ساموئلز (۲۰۰۴)، خودکنترلی بوسیله پرسشنامه ۱۳ سوالی تانجی (۲۰۰۴) و معنای زندگی به توسط پرسشنامه ۱۰ سوالی استیگر و همکاران (۲۰۰۶) سنجش شدند. نتایج حاصل از معادلات ساختاری نشان دادند که تابآوری به صورت مستقیم به میزان ۲۷ % اثر مثبتی بر پیشرفت تحصیلی گذاشت، در حالی که به صورت غیر مستقیم و با نقش میانجی معنای زندگی به میزان ۴ % بر پیشرفت تحصیلی تاثیر گذار بود و نیز باز به صورت غیر مستقیم و با نقش میانجی خودکنترلی به میزان ۱۹ % بر پیشرفت تحصیلی موثر بود و در مجموع به صورت غیر مستقیم و با نقش میانجی دو متغیر معنای زندگی و خودکنترلی به میزان ۲۳ % پیشرفت تحصیلی را تحت تاثیر قرار داد. لذا با توجه به نقش کلیدی تاب آوری در پیشرفت تحصیلی، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی مدارس به گونه ای طراحی شوند که بطور همزمان بر تقویت تاب آوری، خودکنترلی و معنای زندگی دانش آموزان متمرکز باشند

کلیدواژه ها:

پیشرفت تحصیلی ، تاب آوری ، خودکنترلی ، معنای زندگی ، تک والد