نقش و جایگاه خودکارآمدی در روانشناسی و عملکرد انسان

هدف از این مقاله بررسی مفهوم خودکارآمدی، نظریههای بنیادی آن ونقش این سازه درعملکرد فردی، تحصیلی، شغلی و اجتماعی است. خودکارآمدی به باور فرد نسبت به توانایی خود در سازماندهی و اجرای رفتارهایی اطالق می شود که برای دستیابی به نتایج مطلوب ضروری هستند. این مفهوم نخستین بار توسط آلبرت بندورا مطرح شد و از آن زمان به یکی ازمحورهای اساسی نظریه های شناختی واجتماعی بدل گردیده است. خودکارآمدی در زمینه جمله یادگیری، انگیزش، کنترل هیجان و مقابله با استرس نقشی تعیین کننده دارد. این سازه، جوهر ادراک فرد از شایستگی و توانایی خویش برای مدیریت موقعیتها و دستیابی به اهداف تعریف می شود. اعتقاد به توانمندیها، نه تنها بر انتخاب فعالیتها، بلکه بر میزان تالش، میزان پایداری در مواجهه با موانع و نحوه ی پاسخدهی به شکستها تاثیر میگذارد مقاله ی حاضر با تکیه بر منابع علمی و یافته های پژوهشی پایان نامه خانم حسینی، تلاش داردابعاد نظری، منابع ایجادکننده و آثار عملی باور به خودکارآمدی را تبیین کند. یافته های این پژوهش نشان میدهد که خودکارآمدی ارتباط تنگاتنگی با متغیرهای شناختی-اجتماعی مانندهوش هیجانی و خودتنظیمی دارد و میتواند تاب آوری فرد را در محیط های پرفشار افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

اجتماعی ، تابآوری ، انگیزش ، هوش–خودکارآمدی ، بندورا ، نظریه شناختی هیجانی.