واکاوی نقش خوش بینی آموخته شده در ارتقای تاب آوری تحصیلی و افزایش انگیزش پیشرفت در دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر تبیین سازوکارهای تاثیر «خوش بینی آموخته شده» بر دو سازه ی بنیادین موفقیت تحصیلی، یعنی «تاب آوری تحصیلی» و «انگیزش پیشرفت» در دانش آموزان است. با اتکا به رویکرد روان شناسی مثبت نگر و نظریه «سبک اسنادی» سلیگمن، مقاله ضمن مرور مبانی نظری و شواهد پژوهشی، مدلی تحلیلی ارائه می کند که در آن خوش بینی آموختنی به واسطه بازسازی اسنادهای علی، کاهش درماندگی آموخته شده، تقویت خودکارآمدی، امید و هیجان های مثبت، تاب آوری تحصیلی را بالا می برد و از مسیر افزایش تاب آوری و احساس عاملیت، انگیزش پیشرفت را برمی انگیزد. در ادامه، الگوی روش شناختی پیشنهادی برای آزمون تجربی مدل (طرح همبستگی با معادلات ساختاری و بخش مداخله ای ده جلسه ای) تبیین می شود. مقاله دلالت های کاربردی متعددی برای برنامه ریزی درسی، مشاوره مدرسه و توانمندسازی معلمان ارائه می دهد؛ از جمله طراحی بسته های آموزشی «بازسازی اسنادها»، تمرین های ذهن آگاهی-معنویت، و مربیگری انگیزشی کلاس محور. جمع بندی نشان می دهد سرمایه گذاری هدفمند بر آموزش خوش بینی، می تواند با کمترین هزینه، بیشترین بازده را در ارتقای سازگاری تحصیلی و کوشش پایدار دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

خوش بینی آموخته شده ، سبک اسنادی ، تاب آوری تحصیلی ، انگیزش پیشرفت ، روان شناسی مثبت نگر