مقایسه امید به زندگی و تاب آوری در بین فرزندان طلاق و عادی در شهرستان ایذه

هدف اصلی پژوهش حاضر مقایسه امید به زندگی و تاب آوری در بین فرزندان طلاق و عادی در شهرستان ایذه بود. لذا این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش توصیفی و از نوع همبستگی محسوب می شود. جامعه آماری مورد نظر در این پژوهش همه فرزندان طلاق و عادی شهر ایذه در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای تعداد ۷۰ نفر بعنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه ها ی تاب آوری و امید به زندگی بود که پس از محاسبه روایی و پایایی بین اعضای نمونه توزیع و جمع آوری شد. روایی پرسش نامه ها به روش صوری و پایایی آن به روش آلفای کرونباخ محاسبه گردید. به منظور بررسی فرضیه های پژوهش نیز از آزمون تی مستقل استفاده شد. نتایج پژوهش حاکی از تایید شدن فرضیه های بررسی شده بود؛ بعبارت بهتر، نتایج پژوهش نشان داد که بین میانگین تاب آوری در فرزندان طلاق و عادی تفاوت معناداری وجود دارد و بین میانگین امید به زندگی در فرزندان طلاق و عادی تفاوت معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، تاب آوری ، فرزندان طلاق و عادی