تاثیر مدیریت زمان و خودنظم دهی تحصیلی بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مدیریت زمان و خودنظم دهی تحصیلی بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه دوم انجام شد. مسئله اصلی این است که با وجود اهمیت پیشرفت تحصیلی در نظام آموزشی، بسیاری از دانش آموزان در استفاده موثر از زمان و تنظیم رفتارهای یادگیری خود دچار ضعف هستند. در نتیجه، شناخت نقش هم زمان این دو مهارت می تواند مسیر بهبود عملکرد تحصیلی را روشن سازد. اهداف پژوهش شامل یک هدف اصلی بررسی تاثیر ترکیبی مدیریت زمان و خودنظم دهی تحصیلی بر موفقیت تحصیلی و چهار هدف فرعی سنجش رابطه هر متغیر به طور جداگانه، تعیین سهم نسبی پیش بینی کنندگی، و مقایسه سطوح بالای و پایین مهارت ها بود. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه شهر تهران بود که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای تعداد ۳۵۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد مدیریت زمان بریتون و تسر (۱۹۹۱) و خودنظم دهی تحصیلی پینتریچ و دی گروت (۱۹۹۰) بود. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS-۲۶ و آزمون های همبستگی، رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس صورت گرفت. یافته ها نشان داد بین مدیریت زمان و موفقیت تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد . همچنین خودنظم دهی تحصیلی رابطه قوی تری با موفقیت دارد .هر دو متغیر به طور ترکیبی ۵۲٪ از واریانس موفقیت تحصیلی را تبیین کردند و تفاوت معنی داری بین سطوح بالا و پایین مهارت ها مشاهده شد .

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، خودنظم دهی تحصیلی ، موفقیت تحصیلی ، انگیزش ، یادگیری خودتنظیمی