تاثیر روش های بازخورد معلم بر توسعه خودتنظیمی هیجانی دانش آموزان متوسطه

زمینه: خودتنظیمی هیجانی یکی از پیش بینی کننده های کلیدی سازگاری تحصیلی و رفاه روانی دانش آموزان است؛ بازخورد معلم به عنوان یکی از ابزارهای آموزشی مهم، می تواند نقش قابل توجهی در شکل دهی و تقویت این مهارت داشته باشد. هدف این مرور نظام مند، شناسایی و تحلیل شواهد موجود درباره تاثیر انواع روش های بازخورد معلم بر توسعه خودتنظیمی هیجانی در دانش آموزان دوره متوسطه بود.روش ها: مرور نظام مند مطالعات تجربی، شبه تجربی و مداخله ای منتشرشده در زمینه بازخورد معلم و خودتنظیمی هیجانی در دوره متوسطه انجام شد. جستجو در پایگاه های الکترونیکی و بررسی منابع تکمیلی، استخراج داده ها و ارزشیابی کیفیت توسط پژوهشگران مستقل صورت گرفت و سنتز کیفی نتایج انجام شد.یافته ها: شواهد موجود نشان می دهد که بازخوردهای توصیفی، فرایندی و حمایتی که بر مهارت های تنظیم هیجان، شناخت احساسات و استراتژی های مقابله ای تمرکز دارند، به طور مکرر با بهبود مولفه های خودتنظیمی هیجانی (شناخت هیجان، کنترل بر پاسخ های هیجانی و استفاده از استراتژی های تنظیم) همراه بوده اند. در مقابل، بازخوردهای انتزاعی، جریمه محور یا سرزنش آمیز در برخی مطالعات اثرات منفی یا خنثی بر خودتنظیمی هیجانی نشان داده اند. کیفیت مطالعات و تنوع ابزارهای اندازه گیری، ناهمگنی نتایج را افزایش داده و شواهد را به صورت مشروط محدود می کند.نتیجه گیری: روش های بازخورد معلم که دارای عنصر توصیف، راهنمایی فرایندی و حمایت عاطفی هستند، پتانسیل بالاتری برای تقویت خودتنظیمی هیجانی دانش آموزان متوسطه دارند. پژوهش های آینده نیازمند طراحی های بلندمدت تر، به کارگیری ابزارهای استاندارد و بررسی نقش بافت مدرسه و ویژگی های فرهنگی هستند تا شواهد مقاوم تری برای راهنمایی عمل آموزشی فراهم آید.

کلیدواژه ها:

بازخورد معلم ، خودتنظیمی هیجانی ، دانش آموزان متوسطه ، مرور نظام مند ، آموزش هیجانی.