«تحلیل رابطه توانمندسازی خدمات مشاوره ای مدرسه محور با توسعه قابلیت های فردی-اجتماعی دانش آموزان»

پژوهش حاضر با هدف بررسی همبستگی بین ارتقای کمی و کیفی فعالیت های مشاوره در مدارس متوسطه اول و سطح مهارت های زندگی دانش آموزان طراحی گردید. روش تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل ۴۰۰ دانش آموز از ۸ مدرسه با سطوح متفاوت خدمات مشاوره (ضعیف، متوسط، خوب) بود. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد مهارت های زندگی و چک لیست فعالیت های مشاوره (شامل مشاوره گروهی، فردی، و کارگاه های حل مسئله) بود. یافته های ضریب پیرسون نشان داد که بین «تعداد جلسات مشاوره فعالانه» و «مهارت تصمیم گیری» همبستگی مثبت قوی (r=۰.۷۲) وجود دارد. همچنین مدارسی که مشاوران آنها حداقل ۶ ساعت در هفته مشاوره مهارت محور ارائه می دادند، دانش آموزانشان در مولفه های ارتباط موثر و همدلی نمرات بالاتری کسب کردند. تحلیل واریانس یک طرفه تفاوت معناداری را بین مدارس با خدمات مشاوره ضعیف و خوب نشان داد (F=۱۴.۳). متاسفانه در ۴۰٪ مدارس، فعالیت مشاوره محدود به پرونده انضباطی و ثبت نام بوده است. پیشنهاد می شود که حداقل ساعت مشاوره مهارت های زندگی به برنامه هفتگی مدارس اضافه شود. نتیجه نهایی آنکه بهبود فعالیت های مشاوره، نه یک اقدام لوکس، بلکه ضرورتی برای ارتقای تاب آوری اجتماعی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

مشاوره مدرسه ، مهارت های زندگی ، دانش آموزان ، سلامت روان ، سازگاری اجتماعی ، توانمندسازی.