«جایگاه فرآیندهای پرورشی در نظام یادگیری رسمی مدارس»

هدف پژوهش حاضر، تبیین نقش اساسی مولفه های تربیتی در بستر آموزش وپرورش است. رویکرد ترکیبی (کیفی-کمی) به کار گرفته شد و جامعه آماری شامل معلمان و کارشناسان آموزشی شهر تهران بود. یافته ها نشان می دهد که جداسازی امر تربیت از آموزش، منجر به کاهش اثربخشی یادگیری می شود. تاکید صرف بر محتوای درسی بدون توجه به ابعاد اخلاقی و رفتاری، یادگیری را سطحی و کوتاه مدت می کند. در مقابل، مدارسی که برنامه های پرورشی را با اهداف آموزشی تلفیق کرده اند، پیشرفت تحصیلی پایدارتری داشته اند. از سوی دیگر، نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن است که متغیر «رویکردهای تربیت معلم» بیشترین همبستگی را با کیفیت تربیت پذیری دانش آموزان دارد. همچنین، ضعف در ساعات اختصاصی تربیت در برنامه درسی، به عنوان یک آسیب کلیدی شناسایی شد. پیشنهاد می شود که ارزشیابی از معلمان تنها محدود به دانش تخصصی نباشد، بلکه شایستگی های تربیتی نیز سنجیده شود. در انتها، مدلی سه وجهی شامل مدرسه، خانواده و جامعه برای تحقق تربیت موثر ارائه گردیده است. این پژوهش بر ضرورت بازتعریف نقش مربیان پرورشی به عنوان تسهیل گران یادگیری اجتماعی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، کلاس ، یادگیری ، جایگاه ، دانش آموزان