نقش آموزگار ابتدایی در شکل گیری اعتماد به نفس و عزت نفس دانش آموز

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 23

فایل این مقاله در 24 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NHLECONF01_10133

تاریخ نمایه سازی: 2 اردیبهشت 1405

چکیده مقاله:

اعتماد به نفس و عزت نفس، دو ستون بنیادین سلامت روان و موفقیت تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان، به ویژه در دوران حساس ابتدایی، محسوب می شوند. در این میان، آموزگار ابتدایی به عنوان یکی از اصلی ترین و تاثیرگذارترین عوامل محیطی، نقشی حیاتی در پرورش و تقویت این ویژگی های شخصیتی ایفا می کند. دانش آموزان در سال های تحصیل ابتدایی، در حال شکل دهی به درک خود از توانایی ها، ارزش ها و جایگاهشان در محیط مدرسه و جامعه هستند و تعاملات روزمره آن ها با آموزگار، تاثیر عمیقی بر این فرآیند دارد .پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع و تحلیلی نقش آموزگار ابتدایی در شکل گیری اعتماد به نفس و عزت نفس دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. این تحقیق تلاش می کند تا با شناسایی مولفه های کلیدی رفتارها و رویکردهای آموزشی آموزگاران که بیشترین تاثیر را بر این دو سازه روانشناختی دارند، راهکارهای عملی برای ارتقای کیفیت فرآیندهای تربیتی در کلاس های درس ابتدایی ارائه دهد. اهمیت این پژوهش از آن جهت است که بسیاری از مشکلات رفتاری، تحصیلی و اجتماعی در دوره های بعدی تحصیل و حتی بزرگسالی، ریشه در ضعف اعتماد به نفس و عزت نفس دوران کودکی دارد .بنابراین، شناسایی و تقویت عوامل موثر بر این ویژگی ها در دوران ابتدایی، یک سرمایه گذاری بلندمدت برای سلامت فردی و اجتماعی جامعه محسوب می شود. آموزگار ابتدایی، با ایجاد فضایی امن، حمایتی و تشویق کننده در کلاس درس، می تواند به دانش آموزان کمک کند تا باور به توانایی های خود را تقویت کرده، ریسک پذیری سالم را تجربه کنند، و احساس ارزشمندی و پذیرش را از سوی خود و دیگران دریافت نمایند. این پژوهش با اتکا به مبانی نظری روانشناسی تربیتی و با استفاده از روش توصیفی-پیمایشی، به تحلیل این نقش پرداخته و یافته های آن می تواند راهنمایی برای آموزگاران، مدیران مدارس، و برنامه ریزان آموزشی باشد. یافته های این پژوهش نشان داد که مولفه هایی چون بازخورد سازنده و مثبت آموزگار، ایجاد فرصت های موفقیت برای همه دانش آموزان، تشویق استقلال و خودابرازی، و الگوسازی رفتارهای مبتنی بر اعتماد به نفس، بیشترین تاثیر را بر ارتقای اعتماد به نفس و عزت نفس دانش آموزان دارند. همچنین، پژوهش حاضر بر اهمیت رویکردهای فردی در مواجهه با نیازهای متفاوت دانش آموزان تاکید می کند. در پایان، پیشنهادهایی کاربردی برای آموزگاران و سیاست گذاران آموزشی ارائه شده است تا بتوانند به شکلی موثرتر در جهت تقویت این سرمایه های روانشناختی دانش آموزان گام بردارند.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

لیلا سلمانی

کارشناسی علوم سیاسی، معاون آموزشی، آموزگار ابتدایی