مرور نقلی مطالعات ردیابی حرکات چشم: الگوهای سوگیری توجه به محرک های هیجانی در اختلالات روان شناختی

سوگیری توجه نسبت به محرک های هیجانی یکی از سازوکارهای شناختی مهم در تبیین اختلالات روان شناختی به شمار می رود و می تواند در شکل گیری، تداوم و عود نشانه های بالینی نقش داشته باشد. پژوهش های مختلف نشان داده اند که افراد مبتلا به اختلالاتی مانند افسردگی اساسی، اضطراب اجتماعی و اسکیزوفرنی، اطلاعات هیجانی را به شیوه ای متفاوت از افراد سالم پردازش می کنند و الگوهای توجه دیداری آن ها ممکن است به طور معناداری تغییر یابد. در این میان، فناوری ردیابی حرکات چشم به عنوان روشی عینی و دقیق، امکان بررسی سیر زمانی توجه و نحوه تخصیص آن به محرک های هیجانی را فراهم کرده و به ابزاری کارآمد برای مطالعه فرآیندهای شناختی-هیجانی تبدیل شده است.هدف مقاله حاضر مرور و یکپارچه سازی یافته های پژوهشی مرتبط با سوگیری توجه به محرک های هیجانی با تاکید بر مطالعات مبتنی بر ردیابی چشم است. بدین منظور، شواهد موجود درباره نحوه پردازش چهره ها، تصاویر و کلمات هیجانی در اختلالات مختلف بررسی شد تا شباهت ها و تفاوت های الگوهای توجه مشخص گردد. نتایج مطالعات نشان می دهد که محرک های هیجانی، به ویژه محرک های تهدیدکننده یا منفی، غالبا توجه بیشتری را جلب می کنند، هرچند این الگو بسته به نوع اختلال، ویژگی های فردی و هم زمانی اختلالات می تواند متفاوت باشد. همچنین شواهد حاکی از آن است که ردیابی چشم قادر است اجزای اولیه و پایدار توجه را به طور جداگانه ارزیابی کرده و درک دقیق تری از سازوکارهای زیربنایی پردازش هیجانی ارائه دهد. در مجموع، یافته های مرور حاضر بر اهمیت استفاده از روش های عینی در مطالعه سوگیری های توجهی تاکید دارد و نشان می دهد که بررسی الگوهای توجه دیداری می تواند به فهم بهتر آسیب شناسی اختلالات روانی و طراحی مداخلات هدفمند کمک کند.

کلیدواژه ها:

«سوگیری توجه» ، «ردیابی حرکات چشم» ، «محرک های هیجانی» ، «افسردگی» ، «اضطراب اجتماعی»