بررسی رابطه بین نگرش کارکنان نسبت به نوآوری آموزشی و میزان استفاده از فناوری های آموزشی در کلاس درس

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین نگرش کارکنان سازمان آموزش وپرورش شهرستان بردسکن نسبت به نوآوری آموزشی و میزان به کارگیری فناوری های آموزشی در سطح سازمانی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان شاغل (اداری، کارشناسان آموزشی و نیروهای ستادی) در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ به تعداد تقریبی ۶۸۰ نفر بود که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، حجم نمونه ۲۴۳ نفر تعیین و به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب گردید. ابزارهای گردآوری داده ها شامل دو پرسشنامه استاندارد نگرش به نوآوری آموزشی جعفری زاده و همکاران(۱۴۰۲) با آلفای کرونباخ ۰.۸۹ و پرسشنامه استفاده از فناوری آموزشی ارتمر و اوتنبرایت-لفتویچ(۲۰۲۲) (با سازگاری فرهنگی) با آلفای کرونباخ ۰.۹۱ بود، که روایی و پایایی آن ها در آزمون اولیه بر روی ۳۰ نفر تایید شد. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ تحلیل گردید؛ آمار توصیفی نشان داد، میانگین نگرش به نوآوری آموزشی ۳.۷۲ و میانگین استفاده از فناوری آموزشی ۳.۴۵ (بالاتر از حد متوسط طیف لیکرت) است. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف توزیع نرمال داده ها را تایید کرد. ضریب همبستگی پیرسون ۰.۵۲ (۰.۰۱ p<) رابطه مثبت و معنادار بین دو متغیر را نشان داد و مدل رگرسیون خطی با R مربع ۲۷/۰ حاکی از آن بود که نگرش ۲۷% از تغییرات استفاده از فناوری را پیش بینی می کند.

کلیدواژه ها:

نگرش ، نوآوری آموزشی ، فناوری های آموزشی ، کلاس درس