تبیین نقش واسطه ای سلامت معنوی در رابطه بین دینداری و سلامت روان در دانشجویان دختر در بافت فرهنگی اسلامی ایران

هدف: سلامت روان یکی از ابعاد اساسی بهداشت عمومی است که تحت تاثیر عوامل فرهنگی و معنوی قرار دارد. در بافت فرهنگی اسلامی ایران، دینداری و معنویت از مهم ترین منابع معنا و مقابله با فشارهای روانی محسوب می شوند که نقشی کلیدی در ارتقای سلامت روان دارد.این پژوهش با هدف تبیین نقش واسطه ای سلامت معنوی در رابطه بین دینداری و سلامت روان در دانشجویان دختر در بافت فرهنگی اسلامی ایران انجام شد.روش: مطالعه حاضر توصیفی-همبستگی و با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دختر ۱۸ تا ۲۵ سال ساکن نجف آباد در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. بر اساس فرمول تاباخنیک و فیدل (۲۰۰۷)، حداقل حجم نمونه ۱۱۴ نفر محاسبه شد؛ ۱۳۵ پرسشنامه توزیع و ۱۲۴ پرسشنامه تحلیل گردید. ابزارها شامل پرسشنامه دینداری (غباری بناب و همکاران، ۱۳۸۶)، مقیاس سلامت روان (GH-۲۸) و پرسشنامه سلامت معنوی (پولوتزین و الیسون، ۱۹۸۳) بودند که روایی و پایایی آن ها در مطالعات پیشین و در نمونه حاضر تایید شد. داده ها با نرم افزارهای SPSS-۲۶ و AMOS-۲۴ و از طریق همبستگی پیرسون و SEM تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد همبستگی مثبت و معناداری بین دینداری، سلامت معنوی و سلامت روان وجود دارد (p < ۰.۰۱). همچنین، سلامت معنوی نقش واسطه ای کامل در رابطه بین دینداری و سلامت روان داشت (CFI = ۰.۹۶, RMSEA = ۰.۰۶, χ²/df = ۲.۸۱)نتیجه گیری: دینداری از طریق ارتقای سلامت معنوی به بهبود سلامت روان در بافت فرهنگی اسلامی ایران منجر می شود. این یافته ها اهمیت توجه به ابعاد معنوی و فرهنگی در برنامه های ارتقای سلامت روان را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

دینداری ، سلامت روان ، سلامت معنوی ، مدل سازی معادلات ساختاری ، روان شناسی فرهنگی