اثربخشی معنا درمانی بر خودسرزنشگری و آشفتگی روانشناختی مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی معنا درمانی بر خودسرزنشگری و آشفتگی روانشناختی مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری شهر بابل بود. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش را والدین دانش آموزان پسر سال اول تا سوم مدارس ابتدایی شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۲ – ۱۴۰۳ که دارای مشکلات رفتاری بودند تشکیل دادند. حجم نمونه برای هر گروه ۱۵ نفر درنظر گرفته شد. و روش نمونه گیری بصورت نمونه گیری در دسترس بود. پروتکل معنادرمانی در ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای و هفته ای دوبار در گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل هیچ گونه درمانی دریافت نکردند. ابزار گردآوری داده ها، آزمون فهرست رفتاری کودکان آشنباخ (۱۹۶۶)، پرسشنامه آشفتگی روانشناختی ماسون و همکاران (۲۰۰۱) و پرسشنامه سطوح خود انتقادی تامسون و زروف (۲۰۰۴) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۸ انجام شد. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل داده های بدست آمده و برای بررسی همه فرضیه ها و تعیین تاثیر مداخله بر روی گروه آزمایش و ارزیابی تفاضل نمرات دو گروه در فاصله پیش آزمون و پس آزمون از تجزیه و تحلیل کوواریانس چند متغییره (مانکوا)، استفاده شد. یافته ها ی پژوهش نشان داد که معنا درمانی بر خودسرزنشگری و آشفتگی روانشناختی مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری تاثیر دارد. بدین معنی که معنادرمانی باعث کاهش خودسرزنشگری و آشفتگی روانی مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری می گردد.

کلیدواژه ها:

آشفتگی روانشناختی ، خودسرزنشگری ، مشکلات رفتاری ، معنا درمانی