تحلیل تحولات کالبدی و فضایی بخش مرکزی شهر تهران (مطالعه موردی: منطقه ۱۲)

در سه دهه اخیر جمعیت از روستاها و شهرهای کوچک به سمت شهرهای بزرگ مهاجرت کردند. جمعیت مهاجر بیشتر در بخش مرکزی شهرهای بزرگ سکونت کردند. ادامه روند افزایش جمعیت شهرهای بزرگ موجب تحولات کالبدی و فضایی در بخش مرکزی شد. تحولات به وجود آمده در منطقه ۱۲ به عنوان پیشینه دار تاریخی و قلب اقتصادی بخش مرکزی تهران موجب تغییرات کاربری اراضی و افزایش ناهنجاری اجتماعی شد. چنین روندی در سازمان فضایی عناصر آشفتگی ایجاد کرده است. هدف پژوهش تحلیل تحولات کالبدی و فضایی منطقه ۱۲ است. پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت تحلیلی و از نظر روش کیفی- کمی است. جامعه ی آماری را ۴۰ نفر از کارشناسان تشکیل داده است. روش نمونه گیری غیر احتمالی و از نوع گلوله برفی است. اطلاعات تحقیق از طریق روش کتابخانه ای جمع آوری شده است. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسش نامه از نوع سوالات بسته است. برای تحلیل داده ها از مدل پانل دلفی استفاده شده است. نتایج نشان می دهد که از ۲۰ معیار ۱۷ معیار امتیاز کمتر از میانگین عدد ۳ را به دست آورده اند. از این رو وضعیت کالبدی-فضایی منطقه ۱۲ در بخش مرکزی شهر تهران در وضعیت نامطلوب قرار گرفته است. همچنین معیار کمبود خدمات و نامناسب بودن تاسیسات و تجهیزات شهری با میانگین ۸۷/۱ در نامطلوب ترین وضعیت قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

تحولات ، کالبدی ، فضایی ، بخش مرکزی ، منطقه ۱۲