بررسی تاثیر برنامه های آموزشی مبتنی بر خلاقیت بر رشد توانایی های ذهنی و افزایش انگیزه یادگیری در دانش آموزان

رشد خلاقیت و توانایی های ذهنی دانش آموزان از مهم ترین اهداف نظام های آموزشی به شمار می آید و دستیابی به آن نیازمند ایجاد پیوندی هماهنگ میان شیوه های گوناگون یادگیری است. هنگامی که فرایند آموزش از حالت انتقال یک سویه دانسته ها فاصله می گیرد و به سوی مشارکت فعال فراگیران حرکت می کند، ذهن فرصت بیشتری برای تحلیل، کاوش و تولید ایده های تازه پیدا می کند. در چنین شرایطی دانش آموز نه دریافت کننده منفعل دانسته ها، بلکه کنشگری فعال در مسیر یادگیری خود است. این رویکرد سبب می شود یادگیری به تجربه ای پویا و معنادار تبدیل گردد و زمینه ای فراهم شود که در آن توانایی های ذهنی به شکل عمیق تر و پایدارتر رشد یابند. تجربه محوری و پرداختن به فعالیت هایی که دانش آموز را با پدیده های واقعی درگیر می کند نقش بنیادینی در شکل گیری یادگیری عمیق دارند. زمانی که فراگیر با مشاهده، آزمودن و بررسی مستقیم به درک موضوعات می رسد، دانسته ها برای او معنا و کاربرد پیدا می کنند. چنین تجربه هایی حس کنجکاوی را تقویت کرده و ذهن را به سوی جست وجوی پاسخ های تازه سوق می دهند. در ادامه، پرداختن به فعالیت هایی که بر حل مسئله و انجام کارهای هدفمند استوارند، فرصت مناسبی برای به کارگیری دانسته ها فراهم می سازد و موجب می شود دانش آموزان در مسیر یافتن راه حل های گوناگون، قدرت تخیل و اندیشه خلاق خود را پرورش دهند. هنگامی که دانش آموزان در محیطی مشارکتی به تبادل نظر می پردازند، دیدگاه های متفاوت با یکدیگر روبه رو می شوند و همین امر موجب شکل گیری اندیشه های تازه می گردد. گفت وگو، همکاری و ساختن فهم مشترک به تقویت توانایی تحلیل چندجانبه و رشد مهارت های اجتماعی کمک می کند. در کنار این تعاملات، محیط یادگیری انعطاف پذیر با فراهم آوردن فضایی آرام، امن و قابل انتخاب، شرایطی ایجاد می کند که در آن دانش آموزان می توانند با آزادی بیشتری به کاوش و اندیشه پردازی بپردازند و ظرفیت های ذهنی خود را گسترش دهند.

کلیدواژه ها:

برنامه های آموزشی ، خلاقیت ، رشد ، توانایی های ذهنی ، انگیزه یادگیری ، دانش آموزان