تاثیر یادگیری عمیق (Deep Learning) بر ماندگاری مفاهیم در دانش آموزان دوره ابتدایی

یادگیری عمیق یکی از رویکردهای مهم در فرآیند آموزش و یادگیری است که بر درک مفهومی، ارتباط میان دانش جدید و دانش قبلی و کاربرد آموخته ها در موقعیت های مختلف تاکید دارد. در مقابل، یادگیری سطحی بیشتر بر حفظ کردن مطالب بدون درک عمیق تمرکز دارد و معمولا ماندگاری کمتری در ذهن فراگیران دارد. از آنجا که دوره ابتدایی نقش بسیار مهمی در شکل گیری پایه های یادگیری دانش آموزان دارد، توجه به روش هایی که موجب درک بهتر و ماندگاری بیشتر مفاهیم درسی می شود از اهمیت ویژه ای برخوردار است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر یادگیری عمیق بر ماندگاری مفاهیم در دانش آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان مدارس ابتدایی شهرستان الیگودرز در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بوده و نمونه ای از آنان به روش تصادفی انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای مبتنی بر طیف پنج درجه ای لیکرت بود که برای سنجش میزان یادگیری عمیق و ماندگاری مفاهیم مورد استفاده قرار گرفت. داده های جمع آوری شده با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که میان استفاده از راهبردهای یادگیری عمیق و ماندگاری مفاهیم درسی در میان دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین یافته ها نشان داد دانش آموزانی که در فرآیند یادگیری در فعالیت های مشارکتی، حل مسئله و بحث های کلاسی شرکت می کنند، درک مفهومی عمیق تری از مطالب داشته و مطالب آموخته شده را برای مدت طولانی تری در حافظه خود نگه می دارند. در مقابل، استفاده از روش های سنتی تدریس که مبتنی بر حفظ کردن مطالب است، موجب کاهش ماندگاری مفاهیم در ذهن دانش آموزان می شود. بر اساس نتایج پژوهش می توان نتیجه گرفت که استفاده از روش های تدریس مبتنی بر یادگیری عمیق می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت یادگیری و افزایش ماندگاری مفاهیم در دانش آموزان دوره ابتدایی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، ماندگاری مفاهیم ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، روش های تدریس فعال ، یادگیری معنادار