بررسی و تبیین ماهیت رابطه میان سبک های فرزندپروری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

عملکرد تحصیلی به عنوان شاخصی کلیدی برای سنجش موفقیت نظام آموزشی و آینده شغلی افراد، تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل فردی و محیطی قرار دارد که در میان آن ها، متغیر سبک فرزندپروری به دلیل تاثیر مستقیم بر توسعه شناختی و عاطفی کودک، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. مسئله اساسی اینجاست که بسیاری از والدین و مربیان به درستی نمی دانند که چگونه تعادل میان «محبت» و «کنترل» را برقرار کنند و اغلب دچار افراط یا تفریط در شیوه های تربیتی خود می شوند که این امر مستقیما بر فرآیند یادگیری فرزندان بازتاب منفی یا مثبت دارد. بر اساس تئوری دایانا بامریند، سبک فرزندپروری مقتدرانه که با ترکیبی از پاسخگویی بالا و توقع بالا مشخص می شود، به عنوان الگویی ایده آل شناخته می شود که در آن والدین ضمن برقراری ارتباط گرم و حمایتی، قوانین و استانداردهای روشنی را برای رفتار فرزندان خود تعیین می کنند . پژوهش های متاخر نیز نشان داده اند که دانش آموزانی که والدینشان از این سبک بهره می برند، دارای نمرات تحصیلی بالاتر، خودکارآمدی بیشتر و نگرش مثبت تری نسبت به مدرسه هستند، زیرا آن ها در محیطی امن اما چالش برانگیز پرورش یافته اند که استقلال فکری آن ها تشویق و در عین حال از آن ها حمایت می شود .

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، عملکرد تحصیلی ، سبک مقتدرانه ، سبک مستبدانه ، انگیزه تحصیلی