تاثیر به کارگیری فناوری واقعیت افزوده در آموزش علوم بر بار شناختی و یادگیری معنادار دانش آموزان

با گسترش فناوری های نوین آموزشی، استفاده از واقعیت افزوده به عنوان یکی از ابزارهای تعاملی و نوآورانه در فرایند یاددهی-یادگیری مورد توجه پژوهشگران و معلمان قرار گرفته است. این فناوری با ترکیب عناصر مجازی و محیط واقعی، امکان مشاهده مفاهیم پیچیده علمی را به صورت سه بعدی و تعاملی فراهم می کند و می تواند درک عمیق تری از مفاهیم درسی برای دانش آموزان ایجاد نماید. هدف از این مقاله بررسی تاثیر به کارگیری فناوری واقعیت افزوده در آموزش علوم بر بار شناختی و یادگیری معنادار دانش آموزان است. بر اساس نظریه بار شناختی، طراحی مناسب محیط های آموزشی می تواند از تحمیل بار شناختی اضافی جلوگیری کرده و ظرفیت حافظه فعال را برای پردازش موثر اطلاعات آزاد کند. از سوی دیگر، یادگیری معنادار زمانی رخ می دهد که دانش آموزان بتوانند اطلاعات جدید را با دانش پیشین خود پیوند دهند و مفاهیم را به صورت عمیق درک کنند. فناوری واقعیت افزوده با ارائه تصاویر پویا، مدل های سه بعدی و تعامل مستقیم با محتوای آموزشی، شرایطی را فراهم می کند که مفاهیم انتزاعی علوم برای دانش آموزان ملموس تر شود. نتایج پژوهش های انجام شده در این حوزه نشان می دهد که استفاده هدفمند از واقعیت افزوده می تواند با کاهش بار شناختی غیرضروری و افزایش درگیری شناختی، به بهبود درک مفاهیم علمی، افزایش انگیزه یادگیری و شکل گیری یادگیری معنادار در دانش آموزان کمک کند. بنابراین، بهره گیری از این فناوری در طراحی محیط های یادگیری می تواند گامی موثر در ارتقای کیفیت آموزش علوم در مدارس به شمار آید.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، آموزش علوم ، بار شناختی ، یادگیری معنادار ، فناوری های آموزشی