تنش های درونی دانش آموزان مقطع ابتدایی و راهبردهای روان شناختی آموزگاران در شهرستان اصفهان درسال ۱۴۰۴_۱۴۰۵

هدف پژوهش حاضر، بررسی تنش های درونی رایج در میان دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ و شناسایی راهبردهای روان شناختی است که آموزگاران این مقطع می توانند برای مقابله با این تنش ها به کار گیرند. پژوهش به روش ترکیبی (آمیخته) از نوع اکتشافی متوالی انجام شد. در فاز کیفی، با ۲۵ نفر از آموزگاران با تجربه مدارس ابتدایی اصفهان مصاحبه های نیمه ساختاریافته انجام گرفت و در فاز کمی، پرسشنامه ای محقق ساخته بر اساس یافته های کیفی، بین ۳۰۰ نفر از آموزگاران ابتدایی شهرستان اصفهان توزیع شد. داده های کیفی با استفاده از تحلیل مضمون و داده های کمی با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون t تک نمونه ای و تحلیل واریانس) تحلیل گردیدند. یافته ها نشان داد که مهم ترین تنش های درونی دانش آموزان عبارتند از: اضطراب عملکرد و امتحان، ترس از قضاوت و طرد اجتماعی، احساس بی کفایتی و کم توانی، تعارضات هیجانی ناشی از تغییرات رشدی، و نگرانی درباره پذیرش در گروه همسالان. همچنین، راهبردهای روان شناختی موثر آموزگاران در سه حوزه اصلی دسته بندی شدند: راهبردهای مبتنی بر رابطه (ایجاد فضای امن عاطفی، گوش دادن فعال)، راهبردهای مبتنی بر بازسازی شناختی-هیجانی (بازسازی افکار منفی، آموزش مهارت های تنظیم هیجان)، و راهبردهای مبتنی بر تغییر محیط کلاس (آموزش مبتنی بر بازی، انعطاف پذیری در ارزشیابی). نتایج، حاکی از ضرورت توجه جدی به بهداشت روانی دانش آموزان ابتدایی و لزوم آموزش مهارت های روان شناختی به آموزگاران است. پیشنهاد می شود کارگاه های آموزشی مدون برای توانمندسازی معلمان در زمینه مداخلات روان شناختی اولیه در محیط کلاس درس برگزار گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تنش درونی ، دانش آموز ابتدایی ، راهبرد روان شناختی ، آموزگار ، شهرستان اصفهان ، سلامت روان مدرسه ای.