کلاس های شلوغ

کلاس های شلوغ یا پرجمعیت، اصطلاحی است که به محیط های آموزشی اطلاق می شود که در آن ها نسبت تعداد دانش آموزان به فضای فیزیکی کلاس و همچنین به تعداد معلمان، به طور چشمگیری از استانداردهای پذیرفته شده جهانی و ملی فراتر رفته است. این پدیده نامطلوب که غالبا ناشی از کمبود بودجه های آموزشی، مهاجرت های بی رویه، رشد سریع جمعیت و عدم توزیع عادلانه امکانات در سطح کلان است، ساختار سنتی آموزش را با بحران های جدی روبرو ساخته و کارایی روش های معمول تدریس را به شدت کاهش می دهد. در چنین شرایطی، فضای فیزیکی محدود باعث سلب آزادی عمل و حرکت دانش آموزان شده و افزایش آلودگی صوتی و کاهش تهویه مطبوع، مستقیما بر سلامت جسمی و تمرکز ذهنی افراد حاضر در کلاس تاثیرات مخربی بر جای می گذارد که خروجی آن افت شدید تحصیلی خواهد بود. با این حال، بررسی شیوه های اثربخش نشان می دهد که با اعمال رهبری قدرتمند، استفاده از استراتژی های جبرانی و برقراری ارتباطات عمیق و موثر، می توان تا حد زیادی بر این محدودیت های فیزیکی غلبه کرد و محیطی قابل قبول برای یادگیری فراهم آورد (مهرآور، ۱۴۰۳). ورود فناوری های نوین آموزشی نظیر تخته های هوشمند، پلتفرم های یادگیری الکترونیکی و نرم افزارهای تعاملی به محیط کلاس، یکی از قدرتمندترین ابزارهایی است که می تواند به مدیریت بهینه این فضاها کمک کرده و بار سنگین آموزش را از دوش معلم تا حدودی بردارد (مولائی فرد و همکاران، ۱۴۰۳). ایجاد جوامع حمایتی در داخل کلاس و آموزش مهارت های حل مسئله به خود دانش آموزان برای رفع تعارضات داخلی، از دیگر رویکردهای جامع و موثری است که می تواند به بهبود شرایط در کلاس های شلوغ کمک کند (جونز و جونز، ۲۰۰۴). این مهم نیازمند یک مدل تصمیم گیری حرفه ای و مستمر از سوی معلم است تا بتواند در لحظه، بهترین واکنش را نسبت به پویایی های پیچیده کلاس از خود نشان دهد (لوین و نولان، ۲۰۱۴).