تعاملات همسالان و یادگیری از طریق همیاری

فراتر از برنامه های رسمی مشارکتی، تعاملات روزمره با همسالان و یادگیری از طریق همیاری نیز نقش کلیدی در شکل گیری هویت اجتماعی فراگیران دارد. فراگیران بخش قابل توجهی از زمان خود را در مدرسه با همسالان خود می گذرانند و این تعاملات، چه در قالب بازی، چه در حین کار درسی، و چه در زمان استراحت، بستری غنی برای یادگیری اجتماعی فراهم می آورد. در این تعاملات، فراگیران به صورت ناخودآگاه و آگاهانه، هنجارها، ارزش ها، و رفتارهای گروه همسال را می آموزند و درونی می کنند. آن ها از طریق مقایسه اجتماعی، خود را با دیگران می سنجند و درک می کنند که چگونه در نظر همسالان خود ظاهر می شوند. این بازخوردها و مقایسه ها، نقش مهمی در شکل گیری خودپنداره و هویت اجتماعی آن ها دارد (بور بور، ۱۳۸۸). یادگیری از طریق همیاری، که در آن فراگیران به صورت جفت یا گروه های کوچک به یکدیگر در یادگیری کمک می کنند، یک رویکرد آموزشی هدفمند است که از پتانسیل تعاملات همسالان بهره می برد. در این رویکرد، فراگیران نه تنها به یکدیگر در درک مطالب درسی کمک می کنند، بلکه مهارت های تدریس، توضیح دادن، و شنیدن را نیز تمرین می کنند. این فرآیند، حس مسئولیت پذیری متقابل را تقویت می کند و به آن ها کمک می کند تا هویت خود را به عنوان یک "یادگیرنده همیار" یا "کمک کننده" شکل دهند. زمانی که یک فراگیر به دیگری در یادگیری یک مفهوم دشوار کمک می کند، عزت نفس او افزایش می یابد و حس خودکارآمدی او در نقش اجتماعی خود تقویت می شود. این تعاملات به ویژه برای فراگیرانی که در یادگیری مشکل دارند، می تواند به تقویت هویت مثبت تحصیلی و اجتماعی آن ها کمک کند (اصلانی قراداغلو و رحیمی، ۱۴۰۲).