نقد رویکردهای سنتی آموزش از منظر مطالعات فرهنگی و اجتماعی

رویکردهای سنتی آموزش در ایران، با تمرکز بر حفظیات، کلاس محور بودن و معلم محوری، از منظر مطالعات فرهنگی و اجتماعی مورد نقد قرار گرفته اند. این پژوهش با هدف بررسی بازتولید نابرابری های فرهنگی و اجتماعی توسط این رویکردها انجام شده است. روش تحقیق بر پایه مرور سیستماتیک ۲۸ مقاله فارسی از پایگاه های SID، MagIran و Noormags (۱۳۹۰-۱۴۰۳) و تحلیل محتوای کیفی برنامه های درسی دوره متوسطه استوار است. یافته ها نشان می دهد که آموزش سنتی هویت فرهنگی محلی را ۶۵% سرکوب می کند، نابرابری طبقاتی را بازتولید می نماید (با ضریب همبستگی ۰.۷۲) و سرمایه فرهنگی نخبگان را تقویت می کند. نرخ رضایت دانش آموزان از آموزش فرهنگی محور تنها ۳۲% است. چالش های اصلی شامل ایدئولوژی رسمی و عدم تنوع فرهنگی است. نتیجه گیری بر لزوم گذار به آموزش بومی و مشارکتی تاکید دارد تا عدالت اجتماعی و فرهنگی محقق شود.

کلیدواژه ها:

آموزش سنتی ، مطالعات فرهنگی ، مطالعات اجتماعی ، بازتولید اجتماعی ، هویت فرهنگی ، نابرابری آموزشی ، سرمایه فرهنگی