هوش مصنوعی و آموزش مهارت های اجتماعی–هیجانی در مدارس

با گسترش فناوری های نوین و به ویژه هوش مصنوعی، نظام های آموزشی در سراسر جهان با فرصت های تازه ای برای ارتقای کیفیت یادگیری و توسعه مهارت های دانش آموزان مواجه شده اند. یکی از حوزه های مهم که توجه ویژه به آن افزایش یافته، آموزش مهارت های اجتماعی–هیجانی است که شامل توانایی های شناختی، هیجانی و اجتماعی دانش آموزان در تعامل با دیگران و مدیریت هیجانات خود می باشد. پژوهش های اخیر نشان می دهند که هوش مصنوعی می تواند با ارائه محیط های شبیه سازی شده، بازی های آموزشی، سیستم های یادگیری شخصی سازی شده و تحلیل داده های رفتاری، امکان ارتقای مهارت های اجتماعی–هیجانی را فراهم کند و فرآیند یادگیری را تعاملی تر، جذاب تر و موثرتر سازد. استفاده از الگوریتم های یادگیری ماشین و شبکه های عصبی در تحلیل داده های رفتاری دانش آموزان، به معلمان کمک می کند تا نقاط قوت و ضعف فردی هر دانش آموز را شناسایی کرده و برنامه های آموزشی هدفمند طراحی کنند. با این حال، چالش هایی نظیر محدودیت های داده ای، نگرانی های اخلاقی و حریم خصوصی و نیاز به همگرایی بین فناوری و تعلیم و تربیت، بر پیاده سازی کامل این رویکردها تاثیرگذار است. این مقاله با مرور پژوهش های علمی موجود، چارچوب ها، ابزارها و کاربردهای هوش مصنوعی در آموزش مهارت های اجتماعی–هیجانی را تحلیل کرده و فرصت ها، مزایا و محدودیت های آن را بررسی می نماید تا چشم انداز آینده این حوزه را روشن سازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری ماشین ، مهارت های اجتماعی–هیجانی ، مدارس ، آموزش شخصی سازی شده.