رابطه بین شایستگی اجتماعی و خودکارآمدی دانش آموزان و موفقیت تحصیلی آنان

در سال های اخیر، پژوهشگران حوزه روان شناسی تربیتی به طور فزاینده ای بر شناسایی عوامل روان شناختی موثر بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان متمرکز شده اند. در این میان، شایستگی اجتماعی، خودتنظیمی تحصیلی، و خودکارآمدی به عنوان سه متغیر کلیدی برجسته شده اند که هر یک به نوبه خود و در تعامل با یکدیگر می توانند بر عملکرد و رشد دانش آموزان تاثیر بگذارند. شایستگی اجتماعی به مجموعه مهارت هایی اشاره دارد که فرد را قادر می سازد تا تعاملات موثر و سازنده ای با دیگران برقرار کند، از جمله توانایی های ارتباطی، همکاری، همدلی، و مدیریت. این مهارت ها در محیط های آموزشی از اهمیت بسزایی برخوردارند، زیرا به دانش آموزان کمک می کنند تا روابط مثبت و حمایت گری با همسالان و معلمان خود ایجاد کنند. از سوی دیگر، خودتنظیمی تحصیلی فرایندی است که طی آن دانش آموزان به طور فعال و آگاهانه یادگیری خود را مدیریت می کنند، شامل مراحل هدف گذاری، برنامه ریزی، نظارت بر پیشرفت، و ارزیابی عملکرد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، شایستگی ، دانش آموزان