اثربخشی درمان احساس طردشدگی بر خوش بینی و کاهش ناهماهنگی شناختی کودکان منطقه ایرندگان

هدف این پژوهش با رویکردی کاربردی-تجمیعی، اثربخشی یک مداخله روان شناختی متمرکز بر «کاهش حساسیت به طردشدگی» (Rejection Sensitivity Reduction Therapy) را بر دو سازه حیاتی «خوش بینی» و «ناهماهنگی شناختی» در جامعه آماری آسیب پذیر کودکان منطقه ایرندگان بررسی می کند. طردشدگی اجتماعی به عنوان یک عامل استرس زای مزمن، زمینه ساز بروز اختلالات شناختی-هیجانی در این گروه سنی است. روش پژوهش، شبه آزمایشی با گروه کنترل و اندازه گیری در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون می باشد. نمونه شامل N=۴۰ کودک ۱۰ تا ۱۲ ساله از منطقه ایرندگان است که به صورت در دسترس انتخاب و سپس به صورت تصادفی به گروه های آزمایش (n=۲۰) و همچنین کنترل (n=۲۰) تخصیص داده شده اند. مداخله شامل ۱۲ جلسه گروهی (هفته ای یک جلسه ۹۰ دقیقه ای) بود که بر مفاهیم هوش هیجانی، بازسازی ادراک اجتماعی و تمرینات ذهن آگاهی نسبت به تجارب ارتباطی تمرکز داشت. یافته های پژوهش مبتنی بر تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) نشان داد که گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل، در پس آزمون نشان داد روش های مبتنی بر ترمیم روابط اجتماعی در بهبود زیرساخت های شناختی-هیجانی کودکان مناطق محروم است. کاهش ناهماهنگی شناختی نشان دهنده همسویی بیشتر کودک با واقعیت های محیطی به شیوه ای سازگارانه است، در حالی که افزایش خوش بینی، زیربنای تاب آوری آتی آن ها را تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

احساس طردشدگی ، خوش بینی ، ناهماهنگی شناختی