تحول آموزش در مدارس ابتدایی با تاکید بر یادگیری فعال

تحول در آموزش ابتدایی به عنوان زیربنای نظام تعلیم و تربیت، مستلزم بازنگری در رویکردهای سنتی یاددهی–یادگیری و حرکت به سوی الگوهای نوین آموزشی است. در این راستا، یادگیری فعال به عنوان یکی از رویکردهای اثربخش آموزشی، با تاکید بر مشارکت آگاهانه و هدفمند دانش آموزان در فرایند یادگیری، نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش و تحقق اهداف تربیتی ایفا می کند. مدارس ابتدایی به دلیل حساسیت دوره رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان، بستری راهبردی برای استقرار این رویکرد محسوب می شوند.یادگیری فعال با بهره گیری از راهبردهایی همچون یادگیری مشارکتی، حل مسئله، پرسش محوری و یادگیری مبتنی بر تجربه، زمینه تقویت تفکر انتقادی، خودتنظیمی و مسئولیت پذیری یادگیرندگان را فراهم می سازد و آنان را از نقش های منفعلانه به کنشگران فعال آموزشی تبدیل می کند. شواهد پژوهشی حاکی از آن است که به کارگیری این رویکرد موجب افزایش انگیزش تحصیلی، عمق بخشی به یادگیری و بهبود تعاملات آموزشی در کلاس های درس ابتدایی می شود. با این وجود، تحقق یادگیری فعال در مدارس ابتدایی با چالش هایی نظیر ساختارهای انعطاف ناپذیر برنامه درسی، محدودیت های زمانی، تراکم دانش آموزان و نیاز به توانمندسازی حرفه ای معلمان روبه رو است.مقاله حاضر با اتخاذ رویکردی تحلیلی–نظری، به تبیین مبانی مفهومی یادگیری فعال و بررسی الزامات نهادی و آموزشی تحقق آن در مدارس ابتدایی می پردازد. نتایج نشان می دهد که بازطراحی برنامه های درسی، توسعه شایستگی های حرفه ای معلمان و حمایت سیاست گذاران آموزشی، از عوامل کلیدی در پیشبرد تحول آموزش ابتدایی مبتنی بر یادگیری فعال به شمار می آیند.

کلیدواژه ها:

تحول آموزشی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال ، کیفیت یادگیری ، توسعه حرفه ای معلمان