تاثیر یادگیری ترکیبی و ابزارهای تحلیلی بر خود تنظیمی و عملکرد تحصیلی

با گسترش آموزش های یادگیری ترکیبی ، نقش ابزارهای تحلیلی یادگیرنده در حمایت از استراتژی های خودتنظیمی به یک ضرورت پژوهشی تبدیل شده است. هدف این مقاله مروری انتقادی، تبیین تاثیر و مکانیسم دقیق عملکرد ابزارهای تحلیلی یادگیرنده بر مراحل مختلف مدل خودتنظیمی زیمرمن (پیش بینی، اجرا و خوداندیشی) در بستر آموزش ترکیبی است. این پژوهش با رویکرد مرور روایتی انتقادی انجام شد. منابع بر اساس جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی اصلی Scopus)، WoS، Magiran و SID داخلی) در پنج سال اخیر انتخاب شدند. تحلیل ها بر شناسایی الگوهای تاثیر ابزارهای تحلیلی یادگیرنده بر جنبه های شناختی و فراشناختی استراتژی های خودتنظیمی متمرکز بود و نقاط قوت، ضعف و شکاف های پژوهشی در ادبیات تحلیل گردید.نتایج کلیدی نشان داد که مهم ترین نقش ابزارهای تحلیلی یادگیرنده، ارائه بازخوردهای فراشناختی است که مستقیما فاز خوداندیشی را تقویت می کند. همچنین، اثربخشی ابزارهای تحلیلی یادگیرنده زمانی به حداکثر می رسد که در فاز پیش بینی (تنظیم هدف و برنامه ریزی) به کار رود، نه صرفا در فاز نظارت بر اجرا. شکاف اصلی در ادبیات بومی، نبود مداخلات طراحی شده متناسب با فرهنگ آموزشی است که قادر به ترجمه موثر بینش های ابزارهای تحلیلی یادگیرنده به استراتژی های یادگیری پایدار باشند. این مرور نتیجه می گیرد که برای دستیابی به موفقیت در محیط های ترکیبی، تمرکز پژوهش ها باید از “نظارت بر عملکرد” به سمت “تسهیل بازاندیشی و تنظیم مجدد اهداف” توسط ابزارهای تحلیلی یادگیرنده تغییر یابد. پیشنهاد می شود پژوهش های آتی بر مطالعات طولی، تحلیل های کیفی عمیق تر و توسعه مدل های مفسر ابزارهای تحلیلی یادگیرنده توسط معلمان متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، خودتنظیمی ، ابزارهای تحلیلی یادگیرنده ، بازخورد فراشناختی ، مرور انتقادی ، عملکرد تحصیلی