نقش کیفیت روابط ابژه و تمایز یافتگی فردی در پیش بینی مشکلات بین فردی و کیفیت روابط افراد

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش کیفیت روابط ابژه و تمایز یافتگی فردی در پیش بینی مشکلات بین فردی و کیفیت روابط افراد انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر یک پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی می باشد. جامعه آماری شامل دانشجویان مشغول به تحصیل دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل دادند. نمونه مورد مطالعه ۱۱۲ نفر از دانشجویان بوده اند که با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شده و به سوالات چهار پرسشنامه کیفیت روابط ابژه بل(۱۹۹۵)، پرسشنامه تمایز یافتگی اسکوورون(۱۹۸۹)، کیفیت روابط فردی پیرس و همکاران(۱۹۹۱) و مشکلات بین فردی بارخام و همکاران(۱۹۹۶) پاسخ دادند. جهت تحلیل داده ها از آزمون تحلیلی ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون همزمان استفاده شد. یافته ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که بین مشکلات بین فردی با تمایز یافتگی فردی و کیفیت روابط ابژه رابطه معنادار و معکوس وجود دارد. همچنین بین کیفیت روابط افراد با تمایز یافتگی فردی و کیفیت روابط ابژه رابطه معنادار و مستقیم وجود دارد (P<۰.۰۰۱). همچنین تحلیل رگرسیون همزمان نشان داد که کیفیت روابط ابژه و تمایز یافتگی فردی نقش معنی داری در پیش بینی مشکلات بین فردی و کیفیت روابط افراد دارد( p<۰.۰۰۱). نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که هر اندازه کیفیت روابط ابژه و تمایز یافتگی فردی بیشتر باشند مشکلات بین فردی کاهش و کیفیت روابط افزایش می یابد، همچنین با استفاده از کیفیت روابط ابژه و تمایز یافتگی فردی می توان مشکلات بین فردی و کیفیت روابط افراد را پیش بینی کرد.

کلیدواژه ها:

کیفیت روابط ابژه ، تمایز یافتگی فردی ، مشکلات بین فردی ، کیفیت روابط افراد ، دانشجویان