تحلیل رابطه بین هوش هیجانی معلمان و رضایت شغلی آن ها در محیط آموزشی

هوش هیجانی به عنوان توانایی درک، مدیریت و به کارگیری موثر هیجانات در خود و دیگران، یکی از متغیرهای کلیدی تاثیرگذار بر عملکرد حرفه ای معلمان و به ویژه رضایت شغلی آنان به شمار می رود. در محیط آموزشی پرتنش امروز، معلمان با چالش های متعددی نظیر رفتارهای متنوع دانش آموزان، انتظارات بالای والدین، فشارهای اداری و کمبود منابع مواجه هستند. این پژوهش با رویکرد توصیفی‑همبستگی و با استفاده از مرور نظام مند پژوهش های داخلی و خارجی، به تحلیل رابطه بین هوش هیجانی معلمان و رضایت شغلی آنان پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که بین هوش هیجانی و مولفه های آن (خودآگاهی، خودتنظیمی، انگیزش، همدلی و مهارت های اجتماعی) با رضایت شغلی معلمان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. معلمان با هوش هیجانی بالاتر، استرس شغلی کمتری تجربه می کنند، ارتباط موثرتری با دانش آموزان و همکاران برقرار می سازند و احساس معناداری و موفقیت بیشتری در کار خود دارند. در مقابل، کمبود هوش هیجانی با فرسودگی شغلی، قصد ترک خدمت و کاهش رضایت همراه است. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت گنجاندن آموزش هوش هیجانی در برنامه های توانمندسازی معلمان و بازطراحی محیط های آموزشی به گونه ای که از سلامت هیجانی معلمان حمایت کند، تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی معلمان ، رضایت شغلی ، محیط آموزشی ، فرسودگی شغلی ، سلامت هیجانی