آسیب شناسی برنامه درسی رشته آموزش زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان

پژوهش حاضر با هدف بررسی و شناسایی چالش های برنامه ی درسی رشته ی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه فرهنگیان انجام شده است. داده های این مطالعه به روش ترکیبی (کیفی و کمی) و با رویکرد توصیفی-تحلیلی گردآوری شده اند. برای تحلیل اطلاعات از روش تحلیل محتوای کیفی و ابزار پرسشنامه استفاده شد. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از SPSS و آزمون فریدمن برای اولویت بندی انجام شد. جامعه آماری پژوهش متشکل از دانشجومعلمان ، استادان و برنامه ریزان درسی دانشگاه فرهنگیان است که به روش نمونه گیری تصادفی انجام گرفت. بدین منظور حجم جامعه آماری تعداد استادان تخصصی رشته آموزش زبان فارسی(مورد نظر در این پژوهش ) ۱۵ نفر و تعداد دانشجویان رشته آموزش زبان فارسی ۱۲۵ دانشجو و برنامه ریزان درسی به صورت کل شمار ۵ نفر تعیین و انتخاب گردید. یافته های پژوهش نشان داد که برنامه درسی فعلی با میانگین تحقق اهداف ۵۴.۷۶% و ضریب اهمیت ۱۶.۹۸ از ۲۵، در سطح متوسطی قرار دارد. همچنین عملکرد مطلوب ۵۵% اهداف و نیاز به بهبود ۴۵% مولفه ها ضروری است. شاخص های بحرانی برنامه درسی عبارتند از: انگیزش یادگیری (۱۱.۹۱) با کمترین امتیاز، بیشترین شکاف: ۱۰.۹۱ واحد بین بهترین و بدترین مولفه و بالاترین پراکندگی و انحراف معیار ۸.۶۷ در عنصر تدریس است. همچنین برنامه فعلی با میانگین ۵۵% عملکرد، نیازمند تحول در امور زیر است: عدالت آموزشی با کاهش شکاف ۱۰.۹۱ واحدی بین مولفه ها، عملگرایی با افزایش سهم مهارت های عملی از ۴۶% به ۶۵%۳ و انعطاف پذیری در توسعه روش های ارزشیابی و تدریس که این تحولات می تواند کارایی برنامه را تا ۲۵% افزایش داده و به تربیت معلمان منجر شود.