رابطه غیرخطی بین بدهی عمومی و بدهی زیست محیطی با توجه به نقش کیفیت نهادی

بدهی عمومی از یک سو می تواند با تامین مالی طرح های که به پایداری زیست محیطی کمک می کنند، به کاهش بدهی زیست محیطی منجر شود. از سوی دیگر، سطح بالا بدهی عمومی اغلب منجر به محدودنمودن سرمایه گذاری در انرژی های تجدیدپذیر و فشار به منابع طبیعی و در نتیجه تشدید بدهی زیست محیطی می شود. از این رو، بررسی رابطه غیرخطی بین بدهی عمومی و بدهی زیست محیطی از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. با این حال، این رابطه غیرخطی ممکن است تحت تاثیر عواملی نظیر کیفیت مدیریت بدهی دستخوش تغییر شود. بر این اساس، هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی نقش کیفیت نهادی در رابطه غیرخطی بین بدهی عمومی و بدهی زیست محیطی در کشورهای درحال توسعه طی دوره زمانی ۲۰۲۲-۱۹۹۶ است. به این منظور از تحلیل های هم انباشتگی پانلی با وابستگی مقطعی و برآوردگر خودرگرسیون با وقفه های توزیعی تعمیم یافته مقطعی (CS-ARDL) استفاده شده است. نتایج تجربی نشان می دهند که با افزایش سهم بدهی عمومی از GDP، سرانه بدهی زیست محیطی ابتدا کاهش، ولی پس از رسیدن به یک سطح خاصی از سهم بدهی عمومی از GDP، سرانه بدهی زیست محیطی افزایش می یابد. این نتیجه دلالت بر تایید فرضیه رابطه Uشکل بین دو بدهی در کشورهای درحال توسعه با سطح آستانه ۵/۶۷ درصد دارد. همچنین طبق نتایج، افزایش (کاهش) کیفیت نهادی موجب می شود تا سطح آستانه بدهی عمومی، افزایش (کاهش) و درنتیجه میزان اثربخشی بدهی عمومی در کاهش بدهی زیست محیطی افزایش (کاهش) یابد. استحکام نتایج تجربی با استفاده از روش PMG-ARDL نیز تایید شده است. همچنین طبق نتایج، افزایش (کاهش) کیفیت نهادی موجب می شود تا سطح آستانه بدهی عمومی، افزایش (کاهش) و درنتیجه میزان اثربخشی بدهی عمومی در کاهش بدهی زیست محیطی افزایش (کاهش) یابد. استحکام نتایج تجربی با استفاده از روش PMG-ARDL نیز تایید شده است.

کلیدواژه ها:

بدهی های عمومی ، بدهی زیست محیطی ، کیفیت نهادی ، رابطه غیرخطی ، خودرگرسیون با وقفه های توزیعی تعمیم یافته مقطعی