ارزیابی کارآمدی سیاست گذاری دولتی در تقویت مدیریت فضای سبز و سیما و منظر شهری با توجه اندک به اراضی کشاورزی پیرامونی

مدیریت فضای سبز و سیما و منظر شهری یکی از مولفه های اساسی در ارتقای کیفیت زیست پذیری شهرها، بهبود سلامت محیطی و افزایش رضایت شهروندان محسوب می شود. سیاست گذاری های دولتی نقش تعیین کننده ای در برنامه ریزی، توسعه و نگهداری این فضاها دارند، با این حال در بسیاری از موارد تمرکز این سیاست ها بر محدوده های درون شهری بوده و به اراضی کشاورزی پیرامونی که می توانند به عنوان بخشی از نظام اکولوژیک و منظر شهری عمل کنند توجه کافی نشده است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی کارآمدی سیاست های دولتی در تقویت مدیریت فضای سبز و سیما و منظر شهری و بررسی میزان توجه به اراضی کشاورزی پیرامونی انجام شده است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و داده ها از طریق بررسی اسناد سیاستی، مطالعات کتابخانه ای و تحلیل شاخص های مرتبط با مدیریت فضای سبز و برنامه ریزی منظر شهری گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد که اگرچه سیاست های موجود در حوزه توسعه فضای سبز شهری توانسته اند در برخی شهرها موجب افزایش سرانه فضای سبز و بهبود کیفیت منظر شهری شوند، اما عدم یکپارچگی در سیاست گذاری، ضعف هماهنگی میان نهادهای مدیریتی و نبود رویکرد منظر-اکولوژیک باعث شده است اراضی کشاورزی پیرامونی به عنوان بخشی از زیرساخت سبز شهری به طور موثر در برنامه ریزی لحاظ نشوند. این امر می تواند منجر به تغییر کاربری اراضی، کاهش کارکردهای زیست محیطی و تضعیف پیوندهای اکولوژیک میان شهر و پیرامون آن شود. بر این اساس، بازنگری در سیاست های توسعه فضای سبز با تاکید بر رویکرد یکپارچه مدیریت سرزمین، حفاظت از اراضی کشاورزی پیرامونی و تقویت پیوند میان برنامه ریزی شهری و برنامه ریزی محیطی ضروری به نظر می رسد. اتخاذ چنین رویکردی می تواند ضمن ارتقای کیفیت سیما و منظر شهری، به پایداری اکولوژیک و توسعه متوازن مناطق شهری و پیرامونی کمک کند.

کلیدواژه ها:

سیاست گذاری دولتی ، مدیریت فضای سبز شهری ، سیما و منظر شهری ، اراضی کشاورزی پیرامونی ، برنامه ریزی منظر ، توسعه پایدار شهری ، زیرساخت سبز