تحلیل تطبیقی سیاست های آموزشی کشورها در دوران پسا جنگ با تاکید بر بازگشت به مدرسه

آموزش در دوران پسا جنگ نقشی محوری در بازسازی اجتماعی، ترمیم آسیب های انسانی و احیای سرمایه انسانی دارد و بازگشت دانش آموزان به مدرسه از اصلی ترین مولفه های این فرایند به شمار می رود. جنگ با تخریب زیرساخت های آموزشی، اختلال در فرآیندهای یاددهی–یادگیری، افزایش افت تحصیلی و گسترش آسیب های روانی، نظام آموزشی را با چالش های عمیق مواجه می سازد. این پژوهش با هدف تحلیل تطبیقی سیاست های آموزشی سه کشور آلمان پس از جنگ جهانی دوم، بوسنی و هرزگوین، و رواندا انجام شده است تا الگوها، شباهت ها و تفاوت های سیاستی آن ها را در زمینه بازگشایی مدارس و بازسازی نظام آموزشی بررسی کند. رویکرد پژوهش، اسنادی و مبتنی بر مدل چهارمرحله ای بردی (Bereday) است و داده ها از طریق اسناد معتبر یونسکو، یونیسف، بانک جهانی و گزارش های رسمی آموزشی تحلیل شده اند. نتایج نشان می دهد که اگرچه هر کشور متناسب با شرایط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی خود به بازگشت به مدرسه پرداخته است، اما چهار مولفه کلیدی در همه کشورها مشترک بوده: بازسازی سریع زیرساخت های فیزیکی مدارس، ارائه خدمات حمایت روانی–اجتماعی، اجرای برنامه های جبرانی یادگیری برای کاهش افت تحصیلی، و توانمندسازی معلمان در مواجهه با شرایط بحرانی. تفاوت ها نیز عمدتا در میزان تمرکززدایی، نوع مشارکت جامعه محلی، روش های تامین مالی و سطح مداخله نهادهای بین المللی مشاهده می شود. یافته ها بر این نکته تاکید دارند که تاب آوری نظام آموزشی در دوران پسا جنگ وابسته به کیفیت حکمرانی آموزشی، ظرفیت نهادی و امکان بسیج منابع داخلی و بین المللی است. بهره گیری از تجربه کشورهای مورد مطالعه می تواند به طراحی سیاست های کارآمدتر برای بازگشت پایدار به مدرسه در شرایط مشابه کمک کند.

کلیدواژه ها:

سیاست های آموزشی ، دوران پسا جنگ ، بازگشت به مدرسه ، تحلیل تطبیقی ، تاب آوری نظام آموزشی