نقش سبک های یادگیری در انگیزش تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

چکیده هدف پژوهش حاضر بررسی نقش سبک های یادگیری در انگیزش دانش آموزان مقطع ابتدایی است. سبک های یادگیری به عنوان سازوکارهای ترجیحی پردازش، سازمان دهی و نگهداری اطلاعات تاثیر قابل توجهی بر رفتار، پیشرفت و انگیزه یادگیرندگان دارند و در محیط های آموزشی ابتدایی، شناخت سبک های یادگیری می تواند زمینه ایجاد دوره های آموزشی متناسب با ویژگی های فردی دانش آموزان و ارتقای سطوح انگیزش و پیشرفت تحصیلی آنان را فراهم آورد. این پژوهش ضمن مروری انتقادی بر مطالعات پیشین و نظریه های مرتبط ازجمله نظریه های فلدر، کلب، گاردنر و وایت، به بررسی تاثیر سبک های یادگیری دیداری، شنیداری و جنبشی بر انگیزش تحصیلی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که هماهنگی میان شیوه تدریس معلم و سبک یادگیری غالب دانش آموزان، افزایش معناداری در انگیزه درونی و بیرونی آنان ایجاد می کند و سبک های یادگیری متنوع، برنامه ریزی انعطاف پذیر را در طرح درس طلب می کند. براساس نتایج، پیشنهاد می شود معلمان در طراحی فعالیت های کلاسی به شناسایی و توجه به سبک های یادگیری دانش آموزان پرداخته و با استفاده از راهبردهای متنوع آموزشی، سطح انگیزش تحصیلی را افزایش دهند. محدودیت های پژوهش شامل تعمیم پذیری یافته ها و چالش در سنجش دقیق سبک های یادگیری است. در پایان، مسیرهایی برای پژوهش های آتی ارائه شده است.