تاثیر موسیقی درمانی بر بهبود عملکرد حرکتی درشت و ظریف در دانش آموزان با نیازهای ویژه

مطالعات پیشین نشان داده اند که موسیقی درمانی به عنوان یک رویکرد غیردارویی و کم تهاجم، تاثیرات مثبت قابل توجهی بر جنبه های مختلف توانبخشی کودکان با نیازهای ویژه داشته است. یکی از حوزه هایی که در دو دهه اخیر توجه پژوهشگران را به خود جلب کرده، تاثیر موسیقی بر مهارت های حرکتی است. مرور نظام مند پژوهش های انجام شده حاکی از آن است که تحریکات ریتمیک شنیداری می تواند هماهنگی عصبی-عضلانی را بهبود بخشد و الگوهای حرکتی ناکارآمد را بازآموزی کند. این تاثیر به ویژه در دانش آموزان مبتلا به فلج مغزی، اختلال طیف اتیسم و سندرم داون مشهود بوده است. موسیقی با فعال سازی همزمان نواحی متعدد مغزی، مسیرهای عصبی جایگزین را تقویت کرده و امکان کسب مهارت های حرکتی جدید را فراهم می سازد.در یک جمع بندی کتابخانه ای، پژوهش های داخلی و خارجی هر دو بر تاثیر مثبت موسیقی درمانی بر هر دو دسته مهارت های حرکتی درشت (مانند راه رفتن، تعادل و پریدن) و حرکتی ظریف (مانند نوشتن، گرفتن اشیاء و دستکاری وسایل) تاکید کرده اند. با این حال، میزان تاثیر بسته به نوع اختلال، شدت آن، سن شروع مداخله و ساختار جلسات موسیقی درمانی متفاوت است. همچنین بیشتر مطالعات موجود دارای حجم نمونه کوچک و دوره پیگیری کوتاه بوده اند. این مرور نشان می دهد که اگرچه شواهد موجود امیدوارکننده است، اما برای تدوین پروتکل های استاندارد و اثربخش، نیاز به پژوهش های بالینی با کیفیت بالاتر و با پیگیری طولانی مدت وجود دارد.

کلیدواژه ها:

موسیقی درمانی ، عملکرد حرکتی درشت ، عملکرد حرکتی ظریف ، دانش آموزان با نیازهای ویژه