چشم انداز های میان رشته ای انسان شناسی زیستی در ایران

انسان شناسی زیستی به عنوان شاخه ای از علم انسان شناسی، به مطالعه شواهد تطوری، تنوع و تطابق زیستی و فرهنگی می پردازد که ما را به انسان امروزی تبدیل کرده است. محوریت تطور "انسان" در انسان شناسی، سبب شکل گیری پیوند های بین رشته ای، روشی و مفهومی با دیگر علوم شده است. به غیر از عدم ورود به موضوعاتی چون نخستی شناسی در ایران به دلیل نبود بستر فرهنگی، جغرافیایی و پژوهشی، مطالعه خصوصیات ژنتیکی و فیزیکی گروه های قومی- فرهنگی و جمعیتی معاصر، تکامل زیستی و سازگاری محیطی، عمده مطالعات این حوزه را تشکیل داده است. عدم وجود مطالعات کافی با رویکردها و اهداف انسان شناسی زیستی و نپرداختن به ظرفیت های این علم در سال های اخیر موجب کمتر شناخته شدن چارچوب مفهومی آن در ایران گردیده است. از اینرو پژوهش حاضر، ضمن نشان دادن اهمیت اجتماعات علمی پیوندی و میان رشته ای، با بررسی مروری ۹۲ مقاله از پژوهش های مرتبط که زمینه تحقیق آنها در ایران بوده سعی در بررسی رویکردهای انسان شناسی زیستی در ایران داشته است. مقالات منتخب در عنوان، موضوع، روش و رویکرد، مدعی انجام یک پژوهش انسان شناسی بوده اند. تحقیق حاضر نشان می دهد که دیرینه انسان شناسی، انسان شناسی مولکولی، انسان سنجی، انسان شناسی پزشکی قانونی و دندان، به ترتیب عمده ترین حوزه های پرداخت شده در ایران بوده که مورد توجه محققین بسیاری از دیگر علوم همچون زیست شناسی، باستان شناسی و علوم جنایی نیز قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

Biology ، Forensic science ، Interdisciplinary ، Paleoanthropology ، آنتروپولوژی ، پزشکی قانونی ، دیرین انسان شناسی ، زیست شناسی ، میان رشته ای