اثر تمرینات تناوبی شدید در سطوح ایستمین-۱ بافت چربی احشایی و مقاومت به انسولین در موش های چاق دیابتی

مقدمه: ایستمین-۱ نوعی آدیپوکاین نوظهور با عملکرد ضدالتهابی است که در تنظیم متابولیسم گلوکز و بروز دیابت نوع دو نقش دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرینات تناوبی شدید (HIIT) در سطوح ایستمین-۱ بافت چربی و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) در موش های چاق دیابتی بود. روش کار: بیست سر رت نر نژاد ویستار (۱۰ تا ۱۲ هفته، ۲۰/۱۱±۴۰/۲۷۶ گرم) با رژیم غذایی پرچرب و تزریق داروی استرپتوزوتوسین چاق و دیابتی شدند. سپس، به شیوه تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل (۱۰ سر در هر گروه) تقسیم شدند. رت ها در گروه تجربی در هشت هفته HIIT دویدن روی نوار گردان در شدت ۸۵ تا ۹۰ درصد سرعت بیشینه، ۶ تا ۱۲ نوبت با یک دقیقه تناوب استراحت و پنج روز در هفته شرکت کردند. همه رت ها پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح شدند و شاخص های مورد بررسی ارزیابی شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون تی مستقل و زوجی و آزمون همبستگی پیرسون در سطح معنی داری کمتر از ۰۵/۰ انجام شد. یافته ها: اجرای هشت هفته HIIT ضمن افزایش معنی دار سطوح ایستمین-۱ بافت چربی (۰۰۶/۰=P) با کاهش معنی دار سطوح انسولین (۰۰۷/۰=P)، HOMA-IR (۰۳۲/۰=P) و وزن (۰۲۹/۰=P) در گروه تجربی در مقایسه با کنترل همراه بود. علاوه بر این، سطوح گلوکز ناشتای خون (۰۲۴/۰=P) و وزن (۰۰۵/۰=P) در گروه تجربی در پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون با کاهشی معنی دار همراه بود. همچنین، بین تغییرات سطوح ایستمین-۱ پس از هشت هفته HIIT با تغییرات انسولین، ارتباطی معنی دار وجود داشت (۰۱۴/۰=P). نتیجه گیری: چنین به نظر می رسد هشت هفته HIIT ضمن بهبود ترکیب بدن، احتمالا به واسطه افزایش ایستمین-۱ سبب تعدیل مقاومت به انسولین در موش های چاق دیابتی شده است.

کلیدواژه ها:

Isthmin-۱ ، High Intensity Interval ، Training ، Type II Diabetes ، ایستمین-۱ ، تمرینات تناوبی شدید ، دیابت نوع دو