بهبود کم تحرکی فیزیکی زنان شاغل دیابتی در مناطق شهری استان مازندران: یک خلاصه سیاستی ترغیب کننده سیاست های سلامت فعلی

وضعیت جمعیت استان مازندران به لحاظ شاخص های مربوط به دیابت، خود مراقبتی از این بیماری و فعالیت فیزیکی نسبت به سایر استان ها نگران کننده است؛ چاقی شکمی و کم تحرکی در زنان و جمعیت شهری این استان، شایع تر از مردان است. همچنین، کم تحرکی از چالش های سلامت زنان شاغل به شمار می رود. در گزارش حاضر، گزینه ها و توصیه های سیاستی مربوط به بهبود کم تحرکی زنان دیابتی شاغل در مناطق شهری استان مازندران با جانبداری از اسناد سیاستی موجود، پیشنهاد و ارائه می شود. این خلاصه سیاستی بر اساس یک روش نظام مند مطابق با مدل یکپارچه ترجمان دانش سازمان جهانی بهداشت شامل مراحل تعیین هدف، مشارکت ذینفعان کلیدی، شناسایی شکاف دانشی موجود، جمع آوری اطلاعات و ارائه نتایج و توصیه ها تدوین شد. سه سویه سازی داده ها با لحاظ نمودن شواهد علمی، اسناد سیاستی بالادستی و نظرات ذینفعان کلیدی و خبرگان مورد تاکید بود. سه گزینه سیاستی پیشنهادی شامل مداخلات حکمرانی، مداخلات اجتماعی برای مشارکت جامعه و اقدامات فردی است. اجرای مداخلات حکمرانی، پیش نیاز اجرای همزمان مداخلات فردی و اجتماعی است و این امر، موجب تکامل تدریجی و اصلاح سیاست های موجود می شود. همچنین در خصوص فعالیت بدنی زنان، به دلایل ویژگی های جسمی و روحی خاص آن ها، محدودیت های زمانی و مسئولیت های همزمان منزل و محل کار، توجه به جنبه های ایمنی، اثربخشی و پایداری اقدامات فردی اهمیت دارد. همچنین، جهت اجرای توصیه های سیاستی درون بخشی و فرابخشی مربوطه، پیشنهاد می شود که ذینقشان امر، رویکردی ادغام یافته و متمرکز در سطح استان، با محوریت کارگروه سلامت و امنیت غذایی و برنامه پزشک خانواده در شبکه مراقبت های اولیه بهداشتی به عنوان دو بازوی مهم سیاستی داشته باشند.

کلیدواژه ها:

Diabetes ، Inactivity ، Working Women ، Urban Population ، Mazandaran Province ، Policy Brief ، دیابت ، کم تحرکی ، زنان شاغل ، جمعیت شهری ، استان مازندران ، خلاصه سیاستی