تاثیر هوش مصنوعی بر رفتار متقابل و ابعاد کلیدی رفتار متقابل کارکنان (شامل همکاری تیمی و اعتماد سازمانی)

هدف اصلی این پژوهش، طراحی و آزمون یک مدل مفهومی برای تبیین تاثیرات هوش مصنوعی (AI) بر ابعاد کلیدی رفتار متقابل کارکنان (شامل همکاری تیمی و اعتماد سازمانی) با در نظر گرفتن نقش میانجی عدالت الگوریتمی درک شده در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. در عصر تحول دیجیتال، شناخت پیامدهای ورود AI به فرآیندهای مدیریت منابع انسانی (HRM) بر روابط و تعاملات انسانی کارکنان در محیط های با ریسک و شفافیت بالا (مانند شرکت های بورسی) ضروری است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش توصیفی-پیمایشی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری شامل کارکنان و مدیران میانی شرکت های بورسی فعال در صنایع فناوری و مالی است. داده ها از طریق یک پرسشنامه استانداردشده جمع آوری و برای آزمون فرضیات از نرم افزار اسمارت پی.ال.اس استفاده شده است. نتایج تحلیل نشان داد که تاثیر هوش مصنوعی بر رفتار متقابل کارکنان عمدتا به صورت غیرمستقیم و از طریق متغیر میانجی عمل می کند. عدالت الگوریتمی درک شده به عنوان یک میانجی کامل برای تاثیر AI بر همکاری تیمی و یک میانجی جزئی برای تاثیر AI بر اعتماد سازمانی عمل می کند. قوی ترین مسیر اثر مربوط به تاثیر مستقیم عدالت الگوریتمی بر اعتماد سازمانی بود که نشان می دهد، ادراک مثبت کارکنان از فرآیندهای شفاف و عادلانه هوش مصنوعی، اساسی ترین عامل در حفظ اعتماد آن هاست. مدل طراحی شده، نقش حیاتی ابعاد ادراکی کارکنان را در تعدیل تاثیر فناوری های نوین برجسته می سازد. برای موفقیت در گذار به سازمان های هوشمند، شرکت های بورسی باید بر توسعه خط مشی های اخلاقی و شفافیت در به کارگیری این سیستم ها تمرکز کنند تا از تضعیف اعتماد و همکاری در نیروی کار جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی(AI) ، رفتار متقابل کارکنان ، اعتماد سازمانی ، همکاری تیمی ، عدالت الگوریتمی